Δεν Ξεχνώ: 12 Ιουνίου 1798 Οι Τούρκοι στραγγαλίζουν τον Ρήγα Φεραίο στο Βελιγράδι

Πρόδρομος και πρωτεργάτης του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ο Αντώνιος Κυριαζής ή Κυρίτζης -όπως ήταν το πραγματικό όνομά του- γεννήθηκε το 1757 στο Βελεστίνο της Μαγνησίας. Ο ίδιος προτίμησε να χρησιμοποιεί ως επώνυμο αυτό της γενέτειράς του, ενώ οι Έλληνες διανοούμενοι που ζούσαν στην εξορία τον αποκαλούσαν Φεραίο, επειδή στην αρχαιότητα η πόλη του ονομαζόταν Φεραί. Ο νεαρός Ρήγας εγκατέλειψε το Βελεστίνο πολύ νωρίς, αφού πρώτα πήρε την βασική του μόρφωση. Το 1785 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνέχισε τις σπουδές του κι εντάχθηκε στο περιβάλλον των Φαναριωτών, ενώ το 1788 εγκαταστάθηκε στη Βλαχία ως διοικητικός υπάλληλος. Στα χρόνια που ακολούθησαν διακρίθηκε ως λόγιος και συγγραφέας. Το 1790 και το 1796 ταξίδεψε στη Βιέννη για να τυπώσει τα βιβλία του, μεταξύ αυτών το «Σχολείο των ντελικάτων εραστών», το «Φυσικής Απάνθισμα», ο «Ηθικός Τρίποδας» και ο «Ανάχαρσις». Ως κορυφαίο έργο του, πάντως, θεωρείται η «Νέα Πολιτική Διοίκησις των κατοίκων της Ρούμελης, της Μικράς Ασίας, των Μεσογείων Νήσων και της Βλαχομπογδανίας» που περιείχε: - τον Θούριο, γνωστό επαναστατικό άσμα - μια επαναστατική προκήρυξη - τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου σύμφωνα με τα πρότυπα των Γάλλων Διαφωτιστών - το Σύνταγμα του Ρήγα Το πολιτικό όραμα του Ρήγα συνίστατο στη δημιουργία μιας πολυεθνικής βαλκανικής επικράτειας που θα ήταν απαλλαγμένη από τις αγκυλώσεις της οθωμανικής πολιτικής και στην οποία οι Έλληνες θα είχαν κυρίαρχη θέση. Για την πραγματοποίηση αυτού του στόχου προσπάθησε να εξεγείρει όλους τους υπόδουλους στους Οθωμανούς λαούς της Βαλκανικής εναντίον του κοινού τυράννου. Επεδίωξε, μάλιστα, να συναντήσει τον Μεγάλο Ναπολέοντα για να ζητήσει τη βοήθειά του. Συνελήφθη, όμως, στις 8 Δεκεμβρίου του 1797 από τους Αυστριακούς στην Τεργέστη και παραδόθηκε στους Τούρκους, οι οποίοι τον σκότωσαν δια στραγγαλισμού στις 12 Ιουνίου του 1798 στο Βελιγράδι

Οι απεργοί χαλυβουργοί για εθνική στο Euro!

Μία συγκινητική επιστολή έστειλαν οι απεργοί χαλυβουργοί, από τον Ασπρόπυργο, στους παίκτες της εθνικής μας ομάδας, στην Πολωνία, το πρωί της Παρασκευής.
 Λίγες ώρες πριν από την πρεμιέρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012.
 Διαβάστε αναλυτικά το μήνυμά τους, που αποδεικνύει μία ακόμα φορά πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι περισσότερο από 90 λεπτά μπάλας:
 "Αγωνιστές μας, οι απεργοί χαλυβουργοί σας χαιρετούν. Ο αγώνας που δίνουμε απέναντι στην τιμή και την αξιοπρέπειά μας έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία, γιατί τον δίνουμε μαζί με όλους τους Έλληνες και φίλους αλληλέγγυους. Σας στέλνουμε τις ευχές μας για αυτό που μπορείτε να κάνετε παραπάνω από τους άλλους. Γιατί για εμάς και μόνο που τιμάτε το εθνόσημο, είστε νικητές στην ψυχή μας. Δείχνετε με τον πιο τρανό τρόπο τι σημαίνει Ελλάδα.
 Όταν βγείτε στο γήπεδο να θυμάστε πως οι απεργοί χαλυβουργοί στην πύλη τους Ασπροπύργου θα βλέπουν εσάς.
Με μία σκέψη: Ευχαριστούμε παλικάρια μας για το ήθος και την προσφορά σας στον τόπο μας, την Ελλάδας μας.
Οι Απεργοί Χαλυβουργοί του Ασπροπύργου".

Ποιοί είναι υποχρεωμένοι να υποβάλλουν φορολογική δήλωση;

Υποχρέωση υποβολής φορολογικής δήλωσης έχουν τα φυσικά πρόσωπα, εφόσον το ετήσιο φορολογούμενο εισόδημά τους υπερβαίνει τα 3.000 ευρώ, δικό του ή της συζύγου του, καθώς και όταν αυτό είναι μικρότερο από 3.000 ευρώ εφόσον στο συνολικό εισόδημα του.. υπόχρεου περιλαμβάνεται και ζημία από εμπορική ή γεωργική επιχείρηση. Μισθωτοί Επίσης, τα φυσικά πρόσωπα που αποκτούν αποκλειστικά και μόνο εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες λόγω της μείωσης του αφορολογήτου ορίου της κλίμακας φορολογίας εισοδήματος στο ποσό των5.000 ευρώ δεν έχουν υποχρέωση να υποβάλουν δήλωση μέχρι το ποσό αυτό. Μπορεί από το εισόδημα να μην προκύπτει υποχρέωση υποβολής δήλωσης. Ωστόσο, μετά τον συνυπολογισμό των αντικειμενικών δαπανών διαβίωσης το τεκμαρτό εισόδημα πιθανόν να ξεπερνά το ποσό των 5.000 ευρώ, οπότε θα κληθούν να υποβάλουν δήλωση. Για τον υπολογισμό του ποσού των 5.000 ευρώ λαμβάνεται υπόψη και η ελάχιστη αντικειμενική δαπάνη διαβίωσης των 3.000 ευρώ για τον άγαμο και 5.000 ευρώ για τους συζύγους που υποβάλλουν κοινή δήλωση. Αγρότες Τα φυσικά πρόσωπα που κατά κύριο επάγγελμα είναι αγρότες υποχρεούνται να υποβάλουν δήλωση, εφόσον το ετήσιο καθαρό γεωργικό εισόδημα υπερβαίνει το ποσό των 3.000 ευρώ. Σύμφωνα με τη νομοθεσία ο φόρος καταβάλλεται σε τρεις ίσες δόσεις. Ωστόσο, αν ο φόρος βεβαιώνεται τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο καταβάλλεται σε δύο ίσες δόσεις. Αν ο φόρος βεβαιώνεται τον Οκτώβριο καταβάλλεται εφάπαξ. Βέβαια λόγω της καθυστέρησης υποβολής των δηλώσεων οι περισσότεροι φορολογούμενοι θα πληρώσουν τους φόρους τους σε δύο δόσεις ή εφάπαξ. Στην περίπτωση που ο φόρος καταβληθεί εφάπαξ παρέχεται έκπτωση στο συνολικό ποσό 1,5%. Αν προκύψει πιστωτικό υπόλοιπο αυτό θα επιστραφεί μέσω των τραπεζών. Σημειώνεται ότι το αφορολόγητο όριο ανέρχεται για τα εισοδήματα του 2011 στα 5.000 ευρώ. Για τους νέους ηλικίας έως και 30 ετών και για τους συνταξιούχους άνω των 65 ετών το αφορολόγητο όριο ανέρχεται στα 9.000 ευρώ εφόσον βέβαια το δηλωθέν εισόδημα δεν ξεπερνάει το ποσό αυτό. Το ποσό των αποδείξεων που απαιτείται να προσκομισθούν έχει ορισθεί στο 25% του ατομικού εισοδήματος του φορολογουμένου. Αν το ποσό των προσκομιζόμενων αποδείξεων υπολείπεται, τότε επί της διαφοράς επιβάλλεται φόρος με συντελεστή 10%.

Το άλλο μάθημα από την Ισλανδία

Tου Πάσχου Mανδραβέλη

Αν πάει κάποιος στην Ισλανδία, θα διαπιστώσει ότι στα ταμεία των περισσότερων καταστημάτων δέχονται σχεδόν όλα τα νομίσματα του κόσμου: ευρώ, δολάριο, σουηδική κορώνα, βρετανική λίρα, καναδικό δολάριο, μέχρι και γιεν Ιαπωνίας. Στο τέλος της λίστας είναι η ισλανδική κορώνα που αποτιμάται με τέσσερα μηδενικά (0,000). «Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να αγοράσεις τίποτε, διότι το ισλανδικό νόμισμα πλέον είναι χωρίς αξία. Κανείς δεν το εμπιστεύεται», δήλωσε στο αμερικανικό National Public Radio (NPR 13.4.2012) μια κάτοικος του Ρέικιαβικ.

Γράφτηκαν πολλά αυτόν τον καιρό στην Ελλάδα για την «επανάσταση των Βίκινγκς», για τη διαγραφή του χρέους από τους Ισλανδούς και άλλα αριστερολυρικά. Ενα δεν ελέχθη: οι καταθέσεις των Ισλανδών που είναι αναγκαστικά σε τοπικό νόμισμα μηδενίστηκαν. Οχι εκείνων που είχαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, αλλά των εργαζομένων και των μικρών επαγγελματιών. Τώρα η Ισλανδία έχει αυστηρότατους περιορισμούς στην εξαγωγή συναλλάγματος, αλλά οι συναλλαγές εντός της χώρας γίνονται με όλα τα νομίσματα της οικουμένης, πλην του δικού της.

Κάπως έτσι θα εξελιχθεί η κατάσταση και με το ελληνικής κοπής ευρώ· greuro, geuro, γκιαούρο ή όπως αλλιώς ονομαστεί. Το Δημόσιο θα πληρώνει σ’ αυτό το νόμισμα, αλλά όλοι θα κάνουν τις συναλλαγές τους σε ευρώ, επειδή κανείς δεν θα εμπιστεύεται τη μεταμφιεσμένη δραχμή. Το κράτος θα τυπώνει όλο και περισσότερα geuros, για τα εσωτερικά χρέη και για να καλύπτει τις εισοδηματικές απώλειες των υπαλλήλων του, μέχρι που θα γίνει κάτι σαν τα χαρτονομίσματα της «Μονόπολης» ή την ισλανδική κορώνα. Και τότε θα συναλλασσόμαστε με ευρώ, αλλά θα βρισκόμαστε εκτός του μηχανισμού του ευρώ, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις τράπεζες, το εξωτερικό χρέος, τις διεθνείς συναλλαγές της χώρας. Αυτό συνεπάγεται ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια στα λαϊκά στρώματα, αφού μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων που καταναλώνουμε είναι εισαγόμενα ή εμπεριέχουν εισαγόμενες πρώτες ύλες.

Η αμετροέπεια του κ. Τσίπρα, τα διαρκή ψέματα άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, οι φαντασιοκοπίες του κ. Καμμένου, το διεθνές κλίμα που βαραίνει όλο και περισσότερο για την Ελλάδα, οι εγχώριοι λομπίστες της δραχμής, οι ξένοι κερδοσκόποι του ευρώ, οι ανοησίες του αντιμνημονιακού μπλοκ ότι θα έρθει ανάπτυξη ρίχνοντας λεφτά στην αγορά (ας περιμένουν λίγο· θα πέσουν πολλά geuros στην αγορά· τόσα που δεν θα ξέρουμε πού να τα βάλουμε) κ.ά. είναι οι συνιστώσες που συγκλίνουν σε μια συνισταμένη: εθνική, οικονομική και κοινωνική περιπέτεια.

Η κατάσταση στην Ισλανδία έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που όλο και περισσότεροι κάτοικοί της σκέφτονται να εγκαταλείψουν το νόμισμά τους. Πρώτη τους επιλογή είναι το ευρώ, αλλά εξετάζουν -για λόγους... σταθερότητας ή μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση στον ευρωπαϊκό Νότο- και το καναδικό δολάριο. Δεν θα μπουν σε κάποια νομισματική ένωση· απλώς θα χρησιμοποιούν το ξένο νόμισμα έχοντας βέβαια τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτό.

Υπάρχει και ένας επιπλέον λόγος να καταφύγουν οι Ισλανδοί σε κάποιο μεγάλο νόμισμα. Η χώρα και η οικονομία τους είναι πολύ μικρή. Το νόμισμά τους μπορεί να χειραγωγηθεί στις αγορές πολύ εύκολα, ακόμη και από μικρούς κερδοσκόπους. Οπως δήλωσε στην ίδια εκπομπή ο νομπελίστας οικονομολόγος Ρόμπερτ Μάντελ «είναι διαφορετικές οι επιπτώσεις όταν μπαίνει ένας καρχαρίας σε μια μικρή λιμνούλα, και άλλες όταν μπαίνει σε μια μεγάλη».

Τι σημαίνει η Νέα Δραχμή;

Toυ Μιχαλη Νικολετου* 

​​Το τελευταίο καιρό ακούμε συνέχεια για τη δραχμή, θα ήταν καλό λοιπόν να δούμε αναλυτικά τι σημαίνει αυτό. Οι πολιτικοί το μόνο που κάνουν είναι να κινδυνολογούν (που στην προκειμένη περίπτωση είναι και το σωστό να κάνουν), ενώ θα έπρεπε να εξηγήσουν αναλυτικά τι σημαίνει για την Ελλάδα η έξοδος από το ευρώ. Κινδυνολογώντας, χωρίς να εξηγούν τις πραγματικές επιπτώσεις, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δημιουργούν τη πεποίθηση ότι αυτό γίνεται καθαρά και μόνο για εκλογικούς και όχι για πραγματικούς λόγους. Θα ήθελα λοιπόν να εξηγήσω όσο πιο απλά γίνεται και με όσο λιγότερους οικονομικούς και τεχνοκρατικούς όρους του τι θα συμβεί αν η Ελλάδα αποφασίσει να πάει στη δραχμή έτσι ώστε να είναι απόλυτα κατανοητό.

Καταρχήν πριν ξεκινήσω να δούμε μερικά οικονομικά στοιχεία για την Ελλάδα. Το χρέος της Ελλάδας είναι 245 δισ. ευρώ με επιτόκιο περίπου 2,8%. (Να σημειώσουμε ότι σήμερα η Ιταλία δανείζεται με 5,6% και η Ισπανία με 6,1%). Το πρωτογενές έλλειμμα (δηλαδή τα έσοδα του κράτους – έξοδα του κράτους) της Ελλάδας είναι 4,5 δισ. ευρώ τον χρόνο (σύμφωνα πάντα με τα σημερινά δεδομένα) και το εμπορικό έλλειμμα (δηλαδή εξαγωγές – εισαγωγές) είναι 12,4 δισ. ευρώ (δηλαδή εισάγουμε 12,5 δισ. παραπάνω από αυτά που εξάγουμε).

Τώρα ας υποθέσουμε ότι αύριο πάμε στη δραχμή. Με το που δημιουργηθεί η δραχμή θα αρχίσει να υποτιμάται στην ελεύθερη αγορά. Ενώ η αρχική ισοτιμία θα είναι 1-1 με το ευρώ μετά από λίγα λεπτά θα είναι στο 50% της αξίας του (και αυτό είναι αισιόδοξο απλά το βάζω για να δούμε τις συνέπειες). H ισοτιμία δεν θα είναι σταθερή και οι βίαιες διακυμάνσεις θα αναγκάσουν την Ελλάδα να την κλειδώσει (σε σχέση με κάποιο δυνατό νόμισμα, λογικά το ευρώ αν και αυτό δεν είναι απαραίτητο) στα καινούργια επίπεδα (έστω ότι το κάνει 50% χαμηλότερα). Δυστυχώς όμως αυτό δεν θα έχει μεγάλη διάρκεια καθώς το κράτος προκειμένου να καλύπτει τις ανάγκες του (κυρίως λόγω του ελλείμματος που είναι 4,5 δισ.) θα τυπώνει δραχμές και αναγκαστικά (κάποια στιγμή) θα αφήσει την ισοτιμία ελεύθερη.

Εφόσον το χρέος είναι σε ευρώ, με την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, το χρέος θα διπλασιαστεί σε σχέση με τη καινούργια δραχμή. Αρα η Ελλάδα θα έχει δύο επιλογές ή να συνεχίσει να πληρώνει το χρέος της (πράγμα που φαίνεται αδύνατο) ή να προβεί σε μονομερή διαγραφή του. Αν / Οταν προβεί στη διαγραφή του, η Ελλάδα θα αποκοπεί από όλα τα διεθνή χρεοπιστωτικά μέσα και πλέον δεν θα μπορεί ούτε να δανειστεί ούτε να κάνει εύκολα συναλλαγές με το εξωτερικό, καθώς κανείς δεν θα δέχεται τη δραχμή σαν νόμισμα πληρωμών. Θα ήθελα να σημειώσω εδώ ότι ιστορικά οι μόνες τρεις χώρες που δεν έχουν πληρώσει το χρέος τους στο ΔΝΤ είναι η Σομαλία, το Σουδάν και η Ζιμπάμπουε.

Με το που η Ελλάδα πάει στη δραχμή, οι τράπεζες αυτομάτως θα κρατικοποιηθούν το οποίο θα έχει σαν συνέπεια τη φραγή κεφαλαίων. Δηλαδή, για να μη φύγουν τα χρήματα στο εξωτερικό, στη τσέπη μας, στο σεντούκι, στο σπίτι, οι τράπεζες θα βάλουν φραγή ώστε ο κόσμος να μπορεί να τραβήξει μέχρι ένα ορισμένο ποσό την ημέρα. Ο λόγος που θα το κάνουν αυτό οι τράπεζες είναι για να επιβιώσουν, διότι αν όλοι τραβήξουν τα χρήματά τους τότε όλες οι τράπεζες θα πτωχεύσουν με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Στην ερώτηση αν οι καταθέσεις θα γυρίσουν σε δραχμές υπάρχουν δύο επιλογές. Αν οι καταθέσεις γυρίσουν σε δραχμές τότε και τα δάνεια προς τις τράπεζες θα πρέπει να γυρίσουν σε δραχμές και αντιστρόφως αν οι καταθέσεις μείνουν σε ευρώ τότε και τα δάνεια προς τις τράπεζες θα μείνουν σε ευρώ. Δυστυχώς το να μείνουν οι καταθέσεις σε ευρώ και τα δάνεια σε δραχμές δεν είναι εφικτό.

Στη συνέχεια η Ελλάδα προκειμένου να χρηματοδοτήσει το έλλειμμα που είναι 4,5 δισ. (σημερινά ευρώ) θα πρέπει να τυπώσει δραχμές, με συνέπεια την περαιτέρω μείωση της αξίας της δραχμής και τη δημιουργία υψηλού πληθωρισμού. Αυτό εκτός από το να μειώνει την αγοραστική δύναμη της δραχμής (λόγω πληθωρισμού) θα έχει και σαν αποτέλεσμα να αυξηθούν τα επιτόκια σε επίπεδα του 20% όπως είχαμε τη δεκαετία του 80, με τη μόνη διαφορά ότι θα πάρει πάρα πολύ χρόνο για να μάθει η αγορά να λειτουργεί σε αυτά τα επίπεδα.

Οσον αφορά το εμπορικό έλλειμμα, η Ελλάδα θα σταματήσει να εισάγει, καθώς η υποτίμηση της δραχμής θα κάνει τα εισαγόμενα προϊόντα πάρα πολύ ακριβά. Αυτό θα δημιουργήσει ένα βραχυπρόθεσμο πρόβλημα στα τρόφιμα που λογικά θα καλυφτεί από την τοπική παραγωγή. Η μεγαλύτερη ανησυχία όμως θα στραφεί προς την έλλειψη πετρελαίου και φαρμάκων που ούτε μπορούμε να παράγουμε αλλά ούτε και θα έχουμε τη δυνατότητα να εισάγουμε.

Αυτές είναι οι πρώτες και γρήγορες συνέπειες του να πάει η Ελλάδα στη δραχμή. Στη συνέχεια θα χαθούν περαιτέρω θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και είναι αρκετά πιθανό να υπάρξει κοινωνική εξέγερση, καθώς ο κόσμος για καθαρά λόγους επιβίωσης θα αναγκαστεί να προβεί στη βία.

Στον αντίποδα αυτών των γεγονότων υπάρχουν κάποιοι που θα υποστηρίξουν ότι η Ελλάδα θα γίνει πιο ανταγωνιστική και ότι τα θετικά της δραχμής θα βοηθήσουν την Ελλάδα να βγει από την κρίση πιο γρήγορα. Η αλήθεια είναι ότι λόγω της δραχμής η Ελλάδα θα γίνει πιο ανταγωνιστική αλλά ποιο θα είναι το σημείο εκκίνησης; Ο βασικός μισθός των 580 ευρώ θα φαίνεται σαν οπτασία, γιατί πλέον ο Ελληνας θα παίρνει το ισόποσο σε δραχμές το οποίο θα έχει μειωθεί κατά 50% (δηλαδή 580 δραχμές που θα ισοδυναμούν πλέον με 290 ευρώ) λόγω της υποτίμησης (αν προσθέσουμε και τον πληθωρισμό η αγοραστική δύναμη μειώνεται περαιτέρω). Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα πιέζεται να κάνει μια εσωτερική υποτίμηση η οποία είναι βάρβαρη για τον ελληνικό λαό αλλά δυστυχώς η εναλλακτική της δραχμής θα είναι πολύ πιο βάρβαρη και με αβέβαια αποτελέσματα. Τα διαρθρωτικά λοιπόν μέτρα τα οποία καλείται σήμερα να κάνει η χώρα θα είναι πάλι τα ίδια αλλά κάτω από πολύ πιο δυσμενείς συνθήκες και χωρίς καμιά πολυτέλεια χρόνου υλοποίησης.

Ενα άλλο επιχείρημα είναι ότι η Ελλάδα θα μπορεί να εξάγει, αλλά τι έχουμε να εξάγουμε; Η βιομηχανία μας είναι πολύ μικρή για να μπορεί να στηρίξει την Ελλάδα (μέχρι να τη δημιουργήσουμε θα πάρει τουλάχιστον 2 χρόνια). Οσοι πιστεύουν ότι ο τουρισμός θα βοηθήσει, απλά θα τους παρέπεμπα να δουν τι έγινε στην Αίγυπτο πέρσι που ο τουρισμός έπεσε 40% λόγω των πολιτικών αναταράξεων. Ο λόγος που ο τουρισμός είναι φέτος σε χειρότερα επίπεδα από πέρσι δεν είναι λόγω τιμών, είναι λόγω του ότι ο κόσμος φοβάται να έρθει στην Ελλάδα με αυτά που συμβαίνουν και βλέπει στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Αν πάμε λοιπόν στη δραχμή, οι κοινωνικές αναταράξεις θα αυξηθούν και τα έσοδα από τον τουρισμό θα μειωθούν περαιτέρω. Ο μόνος τομέας που θα επωφεληθεί σε περίπτωση που η Ελλάδα πάει στη δραχμή είναι ο αγροτικός που δεν είναι αρκετά μεγάλος για να στηρίξει την ελληνική οικονομία.

Τέλος, όσον αφορά το κομμάτι των επενδύσεων, είναι προφανές ότι το κράτος δεν θα έχει χρήματα να χρηματοδοτήσει νέες επενδύσεις και άρα οι επενδύσεις θα πρέπει να έρθουν από το εξωτερικό. Για να γίνει μια ξένη επένδυση προϋποθέτει 5 πράγματα:

α) Ανταγωνιστικό κόστος εργασίας (δηλαδή πόσο κοστίζεις σε σχέση με το τι παράγεις).

β) Σταθερή, χαμηλή και ξεκάθαρη φορολογία (π.χ. η Βουλγαρία έχει φόρο 10%).

γ) Μια οργανωμένη δομή της οικονομίας με ξεκάθαρες διαδικασίες λειτουργίας.

δ) Σταθερή πολιτική κατάσταση και σταθερό θεσμικό πλαίσιο ώστε ο επενδυτής να μπορεί να προγραμματίσει την επένδυσή του τα επόμενα 10 χρόνια.

ε) Ενα νόμισμα το οποίο να μην έχει τεράστιες διακυμάνσεις ώστε και πάλι να μπορεί να προγραμματίσει ο ξένος επενδυτής την επένδυσή του.

Είναι προφανές λοιπόν, ότι με τη δραχμή μόνο η πρώτη προϋπόθεση θα καλύπτεται, οι υπόλοιπες τέσσερις θα πάρουν πολύ χρόνο και δεν εξαρτώνται από το αν θα είμαστε στη δραχμή ή όχι. Με την άρνησή μας βεβαία να αλλάξουμε τις άλλες τέσσερις προϋποθέσεις, θα αναγκαστούμε μόνοι μας να προβούμε στην έξοδο από το ευρώ, καθώς η δραχμή θα διαφαίνεται σαν η μόνη λύση σωτηρίας η οποία από μόνη της θα φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Το μνημόνιο έχει προφανώς πολλά λάθη γιατί δεν εστιάζει καθόλου την προσοχή του στην ανάπτυξη και η περίοδος προσαρμογής του είναι πάρα πολύ σύντομη, με αποτέλεσμα να δημιουργεί πάρα πολλές ανισορροπίες τις οποίες η κοινωνία δεν μπορεί να απορροφήσει. Το επιτόκιο του χρέους είναι το χαμηλότερο δυνατό και η αποπληρωμή του (του μεγαλύτερου μέρους) ξεκινάει μετά το 2020 οπότε το να μπούμε στο δίλημμα ότι με τη δραχμή θα λύσουμε τα προβλήματα της χώρας και θα αποφύγουμε τις μεταρρυθμίσεις νομίζω είναι τεράστιο σφάλμα το οποίο εγκυμονεί κινδύνους που σήμερα δεν μπορούμε καν να φανταστούμε. Με τη δραχμή το μόνο που θα κάνουμε είναι να ανοίξουμε το κουτί της Πανδώρας το οποίο σύμφωνα με τον μύθο, το μόνο που έμεινε μέσα όταν το έκλεισε τρομαγμένη η Πανδώρα ήταν η Ελπίδα. Οπότε στο ερώτημα αν αξίζει να αποφύγουμε τη δραχμή πάση θυσία, νομίζω η απάντηση είναι εύκολη.

*O κ. Μιχάλης Νικολέτος είναι ανώτερο στέλεχος Hedge Fund

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_1_27/05/2012_483669

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ

Η ΙΣΠΑΝΙΑ ΦΛΕΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΒΑΖΕΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΕΥΡΩ

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα σε ότι αφορά την οικονομική καταστροφή, είναι ένα απλό "ψιλόβροχο" σε σχέση με τον τυφώνα που λέγεται Ισπανία και ήδη πλήττει με τις "παρυφές" του την Ευρώπη και παγκόσμιες αγορές. Θα πούμε μόνο ένα νούμερο για να γίνει αντιληπτή η έκταση του προβλήματος: 300 δισ. ευρώ δανείστηκαν οι ισπανικές τράπεζες για να καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους, με εχέγγυο της ΕΚΤ και επιτόκιο μόλις 1%. Και πάλι βουλιάζουν. Συνολικά 19 δισ. ευρώ πρέπει να δαπανηθούν μόνο για την Bankia. Και αυτά φαίνεται να είναι μόνο η αρχή. Η Ισπανία από την στιγμή που η κρίση ενταθεί (το μόνο βέβαιο, αφού δεν αλλάζει η πολιτική της Γερμανίας) κινδυνεύει με πολιτειακή διάλυση. Η Ισπανία είναι μια ομοσπονδία διαφορετικών λαών της ιβηρικής χερσονήσου (Κέλτες, Καταλωνοί κλπ), που κατάφερε να επιβιώσει είτε με το μαστίγιο (δικτατορία Φράγκο) είτε με το "καρότο" (οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων 30 χρόνων). Το πάθος των Καταλανών και των Βάσκων για ανεξαρτησία, είναι δεδομένο και ελεγχόταν μέσω της οικονομικής ανάπτυξης και της αυτονομίας που είχαν. Τώρα η Καταλωνία, μεγαλύτερη οικονομία σε μέγεθος από την Ελλάδα, πτώχευσς. Η τρόϊκα απαιτεί από την ισπανική κεντρική κυβέρνηση να υπογράψει συμφωνίες λιτότητας, που θα δεσμεύουν τους Καταλανούς, τους Βάσκους και όλους γενικά τους Ισπανούς. Στην ουσία ζητούν την επαναφορά του συγκεντρωτισμού και την αναδίπλωση της αποκέντρωσης, έτσι ώστε η κεντρική κυβέρνηση, μέσω του προϋπολογισμού, να ορίζει το τι θα πρέπει και το τι δεν θα πρέπει να κάνουν οι επιμέρους τοπικές διοικήσεις. Θα τα δεχθούν αυτά, την στιγμή που θεωρούν υππεύθυνη για την καταστροφή τους την κεντρική κυβερνηση, ειδικά οι Καταλωνοί; Ή θα ξεσπάσει μια λαϊκή αντίδραση που μπορεί να οδηγήσει στην απόσχιση, όπως αγωνίζονται οι βάσκοι από το 1975 και μετά; Ο Μάθιου Λιν, αναλυτής στη Strategy Economics, σε άρθρο του στο Marketwatch παραθέτει έξι λόγους, για τους οποίους συμφέρει την Ισπανία να είναι η πρώτη χώρα που θα αποχωρήσει από την Ευρωζώνη. 1) η Ισπανία είναι πολύ μεγάλη για να διασωθεί. 2) η Ισπανία έχει ήδη κουρασθεί από τα μέτρα λιτότητας. 3) η Ισπανία διαθέτει πραγματική οικονομία. 4) η Ισπανία είναι πολιτικά ασφαλής. 5) η Ισπανία έχει ευρύτερους ορίζοντες, λόγω των ισπανόφωνων οικονομιών της Λατινικής Αμερικής, αλλά και των ισπανόφωνων στις ΗΠΑ. Ως 6ο επιχείρημα, ο κ. Λιν υποστηρίζει ότι η συζήτηση (περί παραμονής ή αποχώρησης από την ευρωζώνη) έχει ήδη αρχίσει, με αρκετούς οικονομολόγους να θεωρούν ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι το ίδιο το ενιαίο νόμισμα και ότι η Ισπανία θα ήταν καλύτερα εάν επέστρεφε στην πεσέτα. «Ίσως το Spexit να συμβεί πριν από το Grexit», καταλήγει ο κ. Λιν. Το άρθρο του αμερικανικού διαδικτυακού περιοδικού Slate αναφέρει πως, "το μείζον πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι η Ελλάδα, της οποίας η κατάσταση αποκαλείται «ψιλοπράγματα», αλλά η Ισπανία" Χωρίς να είναι κάποιος «αισιόδοξος» θα έπρεπε να μπορεί να αντιληφθεί ότι η έξοδος της Ελλάδας δεν θα ήταν τόσο ή μόνο, εμπόδιο για το μέλλον της ίδιας, αλλά ολόκληρου του σχεδίου που ονομάζεται ευρωζώνη. Μάλιστα, δεν θα κόστιζε και πολλά, λέει ο κειμενογράφος, ούτε και θα δυσκόλευε κάποιον, το να φανούν λίγο πιο γενναιόδωροι με την Ελλάδα οι Ευρωπαίοι ηγέτες και οι λοιποί δανειστές της. "Αν δει κάποιος την Ισπανία, αντιλαμβάνεται ότι τα μεγέθη διαφέρουν και πρόκειται για μια τεράστια οικονομία και μία μεγάλη χώρα, το οικονομικό σχέδιο διάσωσης της οποίας θα κόστιζε πολλά. Εκτός αυτού, μάλλον είναι λίγοι όσοι απατώνται, πιστεύοντας πως η ευρωζώνη θα άντεχε χωρίς την Ισπανία, κάτι το οποίο δεν ισχύει και με την περίπτωση της Ελλάδας, κατά βάση, λόγω διαφορετικών μεγεθών των δύο αγορών. Η στιγμή της αλήθειας είναι κοντά, αν όχι ήδη εδώ, αφού είναι αναγκαίο για όλους όσους θέλουν μια νομισματική ένωση στην Ευρώπη, να αναλογιστούν πόσο κοστίζει η διατήρηση και συντήρηση της ένωσης αυτής και αν αξίζει τον κόπο, Αυτό που βλέπουμε να εξελίσσεται στην Ευρώπη είναι σαν κινηματογραφική ταινία, όπου (σε αργή φάση) το τρένο πάει να πέσει από την γέφυρα! Δυστυχώς, η Ισπανία είναι πολύ κοντά στην καταστροφή" καταλήγει το State. Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ: - Η Ισπανία είχε πλεονασματικό προϋπολογισμό λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση - Η Ισπανία είχε χρέος κατά πολύ χαμηλότερο της Γερμανίας λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση - Η χώρα δεν είχε κανένα ουσιαστικό εξοπλιστικό πρόγραμμα. Όπως και καμία από τις Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία. Μόνο στην Ελλάδα κατηγορούνται οι επενδύσεις για την ασφάλειά της, ότι υπονόμευσαν την οικονμία της. Από αυτούς που θέλουν να καταπέσει και η τελευταία ασπίδα γιατον ακρωτηριασμό της και την αρπαγή του πλούτου της. Μετά από την κατάρρευση οι μοναδικές "λύσεις" που υπήρξαν αφορούσαν τις ... τράπεζες! Η ΕΚΤ θα δέχεται ισπανικά ομόλογα ως «εχέγγυο» και έτσι θα τις δανείσει πάνω από 300 δισ. με επιτόκιο 1%. Όλα αυτά ενώ η ανεργία φτάνει στην χώρα το 26%! Σχεδόν οκτώ εκατομμύρια άνεργοι! Η μεγαλύτερη κοινωνική βόμβα σε δυτική χώρα. Επίσης το ισπανικό κράτος θα δανειστεί κι άλλα χρήματα (από το EFSF) με επιτόκιο περί το 4% για να τα χαρίσει στις τράπεζες (στο πλαίσιο της επανακεφαλαιοποίησης) – χωρίς βέβαια να λάβει κοινές μετοχές, κάτι που έχουν πετύχει και οι Έλληνες τραπεζίτες. Δηλαδή πληρώνουν οι λαοί τις επιχειρήσεις των τραπεζιτών. Και επίσης σκαρφίστηαν και το εξής ιδιοφυές: Οι τράπεζες, θα δανείζονται από το ισπανικό κράτος και θα του δανείζουν με επιτόκια 6% μέρος των δανεικών που παίρνουν από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%. Οι πτωχευμένες τράπεζες μετέφεραν λοιπόν τις ζημίες τους στο ισπανικό κράτος, οδηγώντας το στην πτώχευση, κατόπιν εξασφάλισαν τόνους δανείων από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1%), μετά δάνεισαν ένα μέρος αυτών των χρημάτων στο… ισπανικό δημόσιο (με επιτόκιο 6%) και, παράλληλα, δανείζονται από το ισπανικό δημόσιο κι άλλα χρήμα τα οποία ο Ισπανός φορολογούμενος δανείζεται από το EFSF. Αυτές δεν είναι ούτε νομισματικές ενώσεις, ούτε η επιχείρηση διάσωσης της Ισπανίας ή της Ελλάδας αφρούν τους πολίτες. Αφορούν μόνο τους τραπεζίτες. Και αυτό είναι αφόρητο... http://eleftheriskepsii.blogspot.gr/2012/06/blog-post_76.html