3 Απριλίου 1827-Εκλογή Καποδιστρία ως Κυβερνήτη της Ελλάδος απο την Γ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας

Στην Τροιζηνία συγκεντρώθηκαν οι 200 πληρεξιούσιοι του Έθνους στην ιστορική Γ ‘ Εθνοσυνέλευση (1827)

Το σημαντικότερο γεγονός των επαναστατικών εκείνων χρόνων, ήταν η Γ΄ Εθνική Συνέλευση του επαναστατημένου έθνους, η γνωστή ως Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, η οποία συνήλθε στις 19 Μαρτίου 1827 στο χωριό Δαμαλάς –δηλαδή στο σημερινό οικισμό της Τροιζήνας– και θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως «ιδρυτική πράξη» του Νεοελληνικού κράτους.

Αρχικά, η Εθνοσυνέλευση εκείνη άρχισε τις εργασίες της στις 6 Απριλίου 1826 στην Επίδαυρο. Οι ειδικές όμως πολεμικές συνθήκες, ιδίως μετά την πτώση του Μεσολογγίου, επέβαλαν τη διακοπή και την αναβολή της Εθνοσυνέλευσης μέχρι το Σεπτέμβριο, την 1/9/1826 με νέα έδρα στο Ναύπλιο. Επειδή όμως εκεί γίνονταν συχνά ταραχές και η Κυβέρνηση είχε αναγκαστεί να εδρεύει στο Μπούρτζι του Ναυπλίου, η Εθνοσυνέλευση δεν θα μπορούσε να διεξαγάγει εκεί τις εργασίες της.

Έτσι όρισαν σαν νέο τόπο συνάντησης τον Πόρο, στον οποίο όμως οι αντιπρόσωποι του 'Εθνους δεν πήγαν γιατί ακολούθησαν διχαστικές εξελίξεις, ελάχιστα τιμητικές για άνδρες που είχαν αναλάβει την ηγεσία του αγώνα της Παλιγγενεσίας, με φαιδρές απόπειρες του μεν «αγγλικού» κόμματος να συνεχίσει τη διακοπείσα εθνοσυνέλευση στην Αίγινα, και του «γαλλικού» (συνεπικουρούμενου και από το «ρωσικό») στην Ερμιόνη.

Μετά από αυτές τις εξελίξεις, και ενώ η απειλή της εμφύλιας αναμέτρησης ήταν πλέον ορατή, εκδηλώθηκε η ευεργετική παρέμβαση των φιλελλήνων Κόχραν, Τζορτζ, Χάμιλτον κ.α. και μετά από πολλές διαφωνίες, ορίστηκε σαν τόπος συγκέντρωσης η Τροιζήνα, για τις 19 Μαρτίου 1827.

Πράγματι, στις 19 Μαρτίου 1827, άρχισαν στην Τροιζήνα οι εργασίες της Γ’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων με πρόεδρο το Γεώργιο Σισίνη, γραμματέα το Ν. Σπηλιάδη, φρούραρχο το Νικήτα Σταματελόπουλο και με τη συμμετοχή περίπου 200 πληρεξουσίων απ’ όλες τις παρατάξεις των αντιπροσώπων των τότε ελεύθερων περιοχών.

Από τους 168 αντιπροσώπους που πήραν τελικά μέρος στην Γ’ Εθνοσυνέλευση οι 10 ήταν ιερωμένοι.

Κατά τη διάρκεια της Εθνοσυνέλευσης, στην Εκκλησιαστική Επιτροπή που είχε συσταθεί, υπεβλήθη στις 9/4/1827, "Σχέδιο οργάνωσης της Εκκλησίας" με εισηγητές τους αρχιερείς Κορίνθου Κύριλλος, Ανδρούσης Ιωσήφ, Τριπόλεως Δανιήλ, Βρεσθένης Θεοδώρητος, και Ρέοντο Διονύσιος. Το Σχέδιο αυτό που προέβλεπε Ιερά Σύνοδο με πενταμελή ή επταμελή, παρ' ότι κρίθηκε χρήσιμο, δεν ψηφίστηκε.

Η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας ολοκλήρωσε τις εργασίες της στις 5 Μαΐου 1827 και κατά το μικρό αυτό διάστημα, παρήγαγε ένα μοναδικό σε έκταση, βάθος και πολιτική ουσία έργο, που –όπως ήδη αναφέρθηκε– σηματοδότησε την ουσιαστική σύσταση του ελεύθερου Νεοελληνικού Κράτους, ενός κράτους εθνικού, ανεξάρτητου, δημοκρατικού, χωρίς τιμαριωτικές δομές, μοναρχικούς θεσμούς και ξένους επικυρίαρχους.

Ειδικότερα, στα επιτεύγματα της Γ' Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων του 1827 περιλαμβάνονται:

α. Η ψήφιση του πρώτου μη προσωρινού Συντάγματος της Ελλάδος (1η Μαΐου), που κατοχύρωνε την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, προστάτευε με άρτιο τρόπο την ανεξιθρησκία, τις ελευθερίες, τα βασικά δικαιώματα και την ισονομία των πολιτών και απαγόρευε τη δουλεία, τα βασανιστήρια και την αναδρομικότητα των νόμων. Ακόμα, ακολουθώντας τα πρότυπα της σύγχρονης πολιτειολογικής σκέψης, κατοχύρωνε τη διάκριση των λειτουργικών αρμοδιοτήτων [εξουσιών] του κράτους και ανέθετε τη μεν νομοθετική στη Βουλή, τη «νομοτελεστική» [εκτελεστική] στον Κυβερνήτη και τη δικαστική στα δικαστήρια. Άκρως ενδιαφέρουσα είναι η συνταγματική ρύθμιση που απέβλεπε στη μη «επαγγελματοποίηση» του βουλευτικού αξιώματος.

β. Η εκλογή του Ιωάννη Καποδίστρια ως Κυβερνήτη του ελληνικού κράτους, που επισημοποιήθηκε με το ψήφισμα της 3ης Απριλίου 1827 και γνωστοποιήθηκε σ’ αυτόν με το προσκλητήριο έγγραφο της 6ης Απριλίου, που το έλαβε ενώ βρισκόταν καθ’ οδόν προς τη Ρωσία. Το ψήφισμα έφερε τις υπογραφές των 168 πληρεξουσίων (Κολοκοτρώνη και άλλων), οι οποίοι τον συνέχαιραν και τον παρακαλούσαν να έλθει στην Ελλάδα το ταχύτερο.

Ο Καποδίστριας απάντησε θετικά στο πιο πάνω έγγραφο με την αποστολή αποδοχής της 14ης Αυγούστου 1827 και ανέλαβε καθήκοντα αμέσως μετά την άφιξή του, στις 7 Ιανουαρίου του 1828. Πρώτη του ενέργεια ήταν να μη λάβει υπόψη του το κύριο έργο της Εθνοσυνέλευσης που τον εξέλεξε και –στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδος– να καταργήσει στην πράξη το δημοκρατικό Σύνταγμα της Τροιζήνας.

γ. Ο διορισμός «Αντικυβερνητικής Επιτροπής» (δηλαδή προσωρινής κυβέρνησης του ελληνικού κράτους), που επισημοποιήθηκε με το Θ΄ Ψήφισμα της 5ης Απριλίου 1827 και είχε ως αποστολή την άσκηση της εξουσίας μέχρι την έλευση του κυβερνήτη. Μέλη της επιτροπής εκείνης ήσαν οι Γ. Μαυρομιχάλης, Ιω. Νάκος και Ιω. Μαρκής Μιλαήτης.

Ταυτόχρονα η Εθνοσυνέλευση ανέθεσε την αρχηγία των ναυτικών δυνάμεων στον ναύαρχο Κόχραν, της ξηράς στον λόρδο Τζώρτζ και παράλληλα ψήφισε "Το Σύνταγμα της Τροιζήνας" και εξέλεξε πρόεδρο της Βουλής το Νικόλαο Ρενιέρη.

Μία ημέρα πριν από τη λήξη των εργασιών της, δηλαδή την 4/5/1827, η Εθνοσυνέλευση με το ΙΗ’ ψήφισμα, όρισε σαν έδρα της Κυβέρνησης και της Βουλής, το Ναύπλιο. Οι εργασίες της έληξαν στις 5 Μαϊου, αφού υπογράφτηκαν τα σχετικά ψηφίσματα.

Μετά τη λήξη των εργασιών η Αντικυβερνητική Επιτροπή συνεδρίασε στον Πόρο και όρισε τους εξής Γραμματείς της Επικρατείας, δηλαδή τους υπουργούς: Εξωτερικών τον Γ. Γλαράκη, Εσωτερικών και Αστυνομίας τον Α. Λόντο, Οικονομίας τον Γ. Μαυρομάτη, Πολεμικών τον Ανδρέα Μεταξά, Παιδείας και Δικαίου τον Γερ. Κώπα και προσωρινά των Ναυτικών τον Γ. Γλαράκη.

Η Αντικυβερνητική επιτροπή διοίκησε από τον Πόρο, από τις 3 Απριλίου του 1827 μέχρι το τέλος Ιουνίου. Τότε ηρέμησαν τα πνεύματα στο Ναύπλιο και εγκαταστάθηκε εκεί μέχρι που παρέδωσε την εξουσία στον πρώτο Κυβερνήτη την Ελλάδας, τον Ι. Καποδίστρια, την 8/1/1828.

Το χειρόγραφο της Γ’ Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας φυλάσσεται στο Μουσείο Τύπου της ΕΣΗΕΠΗΝ, στην Πάτρα. Την ημερομηνία της Εθνοσυνέλευσης έγραψε σε πλάκα ο Γέρος του Μωριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, που βρέθηκε στη σχισμή του κορμού ενός δένδρου, κάπου προς το Βίδι.

Ο χώρος της Τροιζήνας όπου πραγματοποιήθηκε η Γ΄ Εθνοσυνέλευση το 1827, κηρύχθηκε ιστορικός τόπος και χώρος ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους (ΦΕΚ 839/28-08-74).

Στην Τροιζήνα δημιούργησε ο Καποδίστριας με διάταγμα της 3ης Φεβρουαρίου του 1828 το στρατόπεδο των Ελληνικών Δυνάμεων της εποχής του που οργανώθηκε σε χιλιαρχίες. Τις πολεμικές σημαίες επέδωσε ο ίδιος ο Καποδίστριας. Από εκεί ξεκίνησαν τα στρατεύματα του Καποδίστρια με επικεφαλής τον Δημήτριο Καλλέργη και πήγαν στην Πλάκα του Πόρου για να καταστείλουν την επανάσταση του Ανδρέα Μιαούλη. Στον Πόρο δημιούργησε Επιμελητήριο ανεφοδιασμού.

Μεταξύ των άλλων, με ένα ψήφισμά της, η Εθνοσυνέλευση, ανακήρυξε τον Αδαμάντιο Κοραή "ΑΞΙΟΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ".

Στη βάση των πιο πάνω θα μπορούσαμε να κάνουμε την απλή σκέψη ότι ο Δαμαλάς, το μικρό και άσημο χωριό της Τροιζηνίας, δε «φιλοξένησε» μια ακόμα εθνοσυνέλευση του επαναστατημένου Ελληνικού Έθνους, αλλά την πρώτη και μόνη εθνοσυνέλευση που παρήγαγε ένα μόνιμο Σύνταγμα (σε αντίθεση με τις δυο προηγούμενες), ένα Σύνταγμα με φιλελεύθερη οπτική και λειτουργική αρτιότητα, που θα μπορούσε να αποτελέσει –αν δεν αναιρείτο τον επόμενο χρόνο– τη σταθερή βάση της πρώτης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ακόμα, εξέλεξε τον πρώτο ανώτερο «νομοτελεστικό» άρχοντα του ελληνικού κράτους, καθώς και μια προσωρινή κυβέρνηση πανεθνικής εμβέλειας, ενώ παράλληλα προχώρησε –μέσω ψηφισμάτων– σε αρκετές ακόμα και σημαντικές πολιτικές και πολιτειακές ρυθμίσεις. Ως εκ τούτου, θα μπορούσε –κατά μία έννοια– ο Δαμαλάς να καταγραφεί στις ιστορικές δέλτους όχι μόνον ως έδρα μιας εθνικά κορυφαίας εκδήλωσης, αλλά ως τοποθεσία εγκαθίδρυσης του ίδιου του ελληνικού κράτους –και επομένως ως πρώτη πρωτεύουσά του.

Σε κάθε περίπτωση, μια τέτοια αναγνώριση θα είχε μόνον ηθικό χαρακτήρα, μιας και –σύμφωνα με τις διεθνώς κρατούσες απόψεις– το ελληνικό κράτος απέκτησε τυπική υπόσταση μετά τις διεθνείς ρυθμίσεις του 1830, όταν έδρα της εξουσίας δεν ήταν ο ξεχασμένος Δαμαλάς ή η γραφική Αίγινα, αλλά η πόλη του Ναυπλίου, η οποία και καρπώθηκε ιστορικά τον επίζηλο τίτλο της πρώτης πρωτεύουσας του Ελληνικού κράτους.

ΠΗΓΗ: 

Παγκόσμια Δίκτυα Ελληνισμού

https://www.facebook.com/pagosmia/posts/1200513566798286?__tn__=K-R

ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ ΑΠΟ 26 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΦΜ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟ ΕΣΟΔΩΝ-ΕΞΟΔΩΝ

Με δύο εγκυκλίους το Υπουργείο Εσωτερικών ενημέρωσε τους δήμους και τις Περιφέρειες ότι σύμφωνα  με τις διατάξεις της παρ. 3 του άρθρου 8 του ν. 3870/2010 «Εκλογικές δαπάνες συνδυασμών και υποψηφίων και έλεγχος αυτών, κατά τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές» (Α ́ 138), για τους συνδυασμούς που μετέχουν στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, προβλέπεται η χορήγηση ειδικού αυτοτελούς Αριθμού Φορολογικού Μητρώου (Α.Φ.Μ.), στο όνομα του συνδυασμού, ο οποίος ισχύει για όλη τη διάρκεια της περιφερειακής και δημοτικής περιόδου.
Για τη χορήγηση του Α.Φ.Μ. υποβάλλεται στην οικεία Δ.Ο.Υ. γραπτή δήλωση, στην οποία
αναγράφονται:
• €η επωνυμία του συνδυασμού και
• €το όνομα του επικεφαλής. Η ανωτέρω δήλωση υποβάλλεται από τον επικεφαλής του συνδυασμού ή τον οριζόμενο από αυτόν ως διαχειριστή (άρθ. 8 του ν. 3870/2010).Επίσης θέτουμε υπόψη σας ότι, προεκλογική περίοδος για την εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων είναι το δίμηνο χρονικό διάστημα, που προηγείται της ημερομηνίας διεξαγωγής των εκλογών. Παρακαλούμε για δικές σας ενέργειες.

Είναι ζήτημα αρχών και ηθικής.

Οι φίλοι μου Lefteris Kontoulakos και Γιώργος Βαθιώτης θα είναι υποψήφιοι δήμαρχοι κατ' αντιστοιχία στους δήμους Πεντέλης και Περιστερίου. Και οι δυο τους ήταν εκλεγμένοι με την δημοτική αρχή του τόπου τους, ο ένας με τον κύριο Στεργίου και ο άλλος με τον κο Παχατουρίδη. Εκλεγμένοι με αξιόλογους δημάρχους. Διαφώνησαν με την πολιτική τους , ανεξαρτητοποιήθηκαν  και χάραξαν την δικής τους αυτοδιοικητική πορεία υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα του Δήμου τους σύμφωνα με τις δικές τους αρχές. Οι δικές τους αρχές και ιδέες δεν συμβάδιζαν με τις αρχές και ιδέες των δημάρχων με τους οποίους είχαν εκλεγεί. Ο Lefteris Kontoulakos παρότι σε θέση που του εξασφάλιζε προβολή και καθόλου φθορά προτίμησε να παραιτηθεί  από την θέση αυτή (πάνω από ένα χρόνο) και να χαράξει την δική του αυτόνομη πορεία. Ο Γιώργος Βαθιώτης συνεργαζόμενος με τον κο Παχατουρίδη διαχώρισε την θέση δύο χρόνια πριν και εκδήλωσε την υποψηφιότητα του το τελευταίο διάστημα.
Στα δικά μας τώρα  στην δημοτική αρχή του Δημητρίου Μούρτζη όταν τον Σεπτέμβριο του 2018 στον απολογισμό δήλωσε ότι θα είναι εκ νέου υποψήφιος δήμαρχος . Κάποιοι αντέδρασαν και φώναξαν στο χώρο του Λαογραφικού Μουσείου  "εμας μας ρώτησε που θα είναι ξανά υποψήφιος". Οι κύριοι αυτοί δεν θα είναι εκ νέου υποψήφιοι με τον Δημήτρη Μούρτζη, (δημοκρατικό τους δικαίωμα) σύμφωνα με αυτά που δηλώνουν . Ο ένας δε εν ενεργεία δημοτικός σύμβουλος της δημοτικής αρχής δήλωσε υποψήφιος δήμαρχος (δημοκρατικό δικαίωμα του και Καλή επιτυχία).  Μαζί του συμπορεύονται μέλη  της δημοτικής αρχής που κατέχουν θέσεις κλειδιά στον δήμο - θεσμικές θέσεις-.
Που θέλω να καταλήξω ο μόνος που δικαιούται βάση συμφωνίας που ξέρω (στα 2 1/2 και 2 1/2 διαφωνούσα) ήταν η θέση στην Αντιδημαρχία Οικονομικών που δικαιωματικά κατέχει ο κος Dedes Evaggelos μέχρι το τέλος της δημοτικής αρχής.  Οι υπόλοιποι που διαφωνούν με την πολιτική του δημάρχου Δημητρίου Μούρτζη είναι ΘΕΜΑ ΗΘΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ  να παραδώσουν τις θέσεις τους στον δήμαρχο και να ανεξαρτητοποιηθούν χαράσσοντας  έτσι την δική τους πολιτική πορεία .
 Οι πολιτικές κολοτούμπες στην  κεντρική πολιτική σκηνή δεν μπορούν να είναι καραμέλα δικαιολογίας στην δική μας τοπική πολιτική σκηνή . Το ήθος στην πολιτική και στην ζωή μας το ξεκινάμε από τα μικρά για να το φτάσουμε στα μεγάλα.
Την αλλαγή νοοτροπίας την  ξεκινάμε από την οικογένεια μας συνεχίζουμε στην πόλη μας  και με αυτη τηνη  σύνθεση του παζλ αλλάζουμε την κοινωνία μας. Μια κοινωνία  που τα τελευταία  χρόνια μαστίζετε από μια χαλαρότητα ηθών και αρχών .
Καλή Επιτυχία στους φίλους μου Lefteris Kontoulakos και Γιώργος Βαθιώτης το πολιτικό τους ήθος το έδειξαν έμπρακτα. Οι άλλοι;
ΥΓ. Όπως στρώνεις κοιμάσαι.
ΥΓ2.Ότι αφορά εμένα προσεχώς θα υπάρξει ανακοίνωση με το τι θα πράξω άλλωστε είμαι ανεξάρτητος και χωρίς δεσμεύσεις, οπότε έχω χρόνο.

Η πρώτη μαθητική κινητοποίηση στην Ελλάδα

Συντάκτης: Σταύρος Μαλαγκονιάρης

Η πρώτη μεγάλη νεολαιίστικη κινητοποίηση έγινε πριν καλά καλά συσταθεί το σύγχρονο ελληνικό κράτος και ενώ ξεκινούσε να υλοποιείται το εκπαιδευτικό σύστημα του Ιωάννη Καποδίστρια.

Ηταν λίγες ημέρες μετά την Πρωτοχρονιά του 1831, πριν ακόμα απελευθερωθεί η Αθήνα από την οθωμανική κατοχή, όταν οι σπουδαστές του Κεντρικού Σχολείου, στην Αίγινα, το πρώτο ανώτερο ουσιαστικά εκπαιδευτικό ίδρυμα στο νεοελληνικό κράτος, έκαναν πολυήμερη αποχή από τα μαθήματά τους θέτοντας σειρά αιτημάτων, με βασικότερο την απομάκρυνση δύο καθηγητών.

Η αναστάτωση που προκλήθηκε στο νησί, το οποίο είχε πάνω από 10.000 κατοίκους, ήταν μεγάλη. Ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας ενημερωνόταν διαρκώς για τις εξελίξεις, έδινε οδηγίες για τον χειρισμό της κατάστασης και ζητούσε να εντοπιστούν οι πρωταίτιοι του μαθητικού κινήματος…

Αυτή η πρώτη στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία νεολαιίστικη κινητοποίηση δεν είναι ευρέως γνωστή και οι αναφορές σε αυτήν είναι περιορισμένες, παρότι σώζονται αρκετά γραπτά ντοκουμέντα στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.

Σε κάποιες έρευνες, πάντως, οι μελετητές δείχνουν να συγκλίνουν με την εκφρασμένη άποψη του Καποδίστρια, ότι η μαθητική κινητοποίηση υποκινήθηκε από την αντιπολίτευση, αν και με το τέλος της ο αστυνόμος του νησιού ανέφερε προς τη Γραμματεία (υπουργείο) Εκκλησιαστικών και Δημοσίου Παιδεύσεως ότι «εις την συμβάσαν ταραχήν των σπουδαστών, η Αστυνομία δεν εύρεν μηδεμίαν ξένην επενέργειαν σκευωρίας (=ραδιουργίας, μηχανορραφίας)».

Επίσης, από κανένα έγγραφο δεν προκύπτει ότι υπήρξε η παραμικρή πολιτική αναφορά σε οποιαδήποτε από τις συνελεύσεις των σπουδαστών.

Αλλωστε, όλα ξεκίνησαν από ένα τυχαίο επεισόδιο στη διάρκεια μιας γιορτής, ανήμερα του Αγίου Ιωάννη, στις 7 Ιανουαρίου 1831, που φαίνεται ότι γινόταν προς τιμήν του εορτάζοντος κυβερνήτη. Η γιορτή συνέπιπτε με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την ίδρυση και την έναρξη λειτουργίας του Κεντρικού Σχολείου της Αίγινας.

Το συγκεκριμένο Σχολείο ήταν ανώτερης βαθμίδας από τα ήδη λειτουργούντα «αλληλοδιδακτικά σχολεία», αφού όσοι εγγράφονταν είχαν μάθει γράμματα λίγο πριν, κατά και μετά την Επανάσταση και θα έπαιρναν επιπλέον γνώσεις, απαραίτητες για να γίνουν διδάσκαλοι. Οι απόφοιτοι θα μπορούσαν, επίσης, να γίνουν διοικητικοί υπάλληλοι ή αργότερα να προετοιμάζονταν για πανεπιστημιακές σπουδές.

Οι πρώτες εγγραφές άρχισαν στις 8 Ιανουαρίου 1830 και μέχρι τις 3 Φεβρουαρίου, οπότε ξεκίνησαν τα μαθήματα, υπολογίζεται ότι είχαν προσέλθει τουλάχιστον 110 άτομα, οι περισσότεροι με καταγωγή από τις εντός των τότε συνόρων περιοχές, κυρίως από τη Στερεά Ελλάδα. Υπήρχαν, όμως, και «ξένοι», Χιώτες και Ψαριανοί πρόσφυγες οι περισσότεροι, από οικογένειες που παροικούσαν στην Αίγινα και σε άλλα νησιά.[1] 

Φαίνεται, όμως, ότι το ενδιαφέρον ήταν πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο υπολόγιζαν η κυβέρνηση και οι εκπαιδευτικοί, και στις αρχές Μαρτίου οι σπουδαστές ξεπερνούσαν τους 250, καθιστώντας το πρώτο κτίριο που λειτούργησε το Σχολείο ανεπαρκές.

Ευτυχώς, μια γενναία δωρεά του Ελβετού φιλέλληνα, τραπεζίτη Ιωάννη-Γαβριήλ Εϋνάρδου (Jean-Gabriel Eynard, 1775-1863) ήταν αρκετή για να ανεγερθεί, το επόμενο καλοκαίρι, ένα νέο σχολικό κτίριο, σε οικόπεδο της Κοινότητας Αίγινας και σε σχέδια των Κλεάνθη και Σάουμπερτ (Schaubert), το οποίο διασώζεται μέχρι σήμερα και έχει μείνει γνωστό ως «Εϋνάρδειο».

Με την έναρξη της πρώτης ουσιαστικά σχολικής χρονιάς (1830-1831), σύμφωνα με έκθεση του εφόρου του Κεντρικού Σχολείου, Επτανήσιου λόγιου, Ανδρέα Μουστοξύδη, επιστήθιου φίλου του Ιωάννη Καποδίστρια, στις τάξεις του Κεντρικού και Προκαταρκτικού Σχολείου φοιτούσαν 349 μαθητές, από τους οποίους 84 Πελοποννήσιοι, 110 Στερεοελλαδίτες, 91 νησιώτες, 64 πρόσφυγες και «απόδημοι».

Η έναρξη των μαθημάτων στο νέο κτίριο συνοδεύτηκε και με νέο πρόγραμμα. Ομως, μεγάλες ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό και σε εποπτικά μέσα διδασκαλίας καθώς και η συμπεριφορά ορισμένων εκπαιδευτικών προκαλούσαν δυσαρέσκεια ανάμεσα στους σπουδαστές.

Ετσι, ένα επεισόδιο που έγινε στην επίσημη βραδινή γιορτή, στις 7 Ιανουαρίου 1831, έδωσε την αφορμή για την πρώτη μεγάλη νεολαιίστικη κινητοποίηση.

Η Αναφορά

 Αριστερά: Η πρώτη σελίδα της 6σέλιδης αναφοράς Μουστοξύδη.Δεξιά: Η πρώτη αναφορά του αστυνόμου της Αίγινας για την κινητοποίηση των νέων. | Πηγή: ΓΑΚ

Σε μια διεξοδική και γλαφυρή αναφορά του Μουστοξύδη προς τη Γραμματεία Εκκλησιαστικών και Δημοσίου Παιδεύσεως, με ημερομηνία 10 Ιανουαρίου 1831, αναφέρεται ότι όλα ξεκίνησαν ενώ κάποιοι σπουδαστές χόρευαν με μερικούς στρατιώτες «ενώπιον τινός στεφανηφόρου εικόνος ανεγερθείσης εις τιμήν της Α.Ε.» (εννοεί τον Καποδίστρια).[2] 

Στη διάρκεια του χορού και για άγνωστο λόγο έγινε κάποια παρεξήγηση μεταξύ σπουδαστών και δύο νέων από την Αθήνα, ο ένας υπάλληλος στο Τυπογραφείο της Αίγινας και ο άλλος διδάσκαλος στο Αλληλοδιδακτικό Σχολείο των Ψαριανών.

Μετά την αρχική λογομαχία, κάποιοι ήρθαν στα χέρια και ο ένας Αθηναίος έδειρε έναν μαθητή.

Προφανώς οι Αθηναίοι έσπευσαν να φύγουν, αλλά, όπως γράφει ο Μουστοξύδης, «εκ του συμβάντος τούτου ήλαβον αφορμή τινές κακόβουλοι να διεγείρωσιν τους νέους».

Ετσι, κάποιοι άρχισαν να αναζητούν τους δράστες, αρχικά στο σπίτι της αδελφής του ενός, όπου παραβίασαν την πόρτα για να τον βρουν, και στη συνέχεια στον Οίκο της Δημογεροντίας των Ψαριανών.

Καθώς δεν τους βρήκαν πουθενά, οι σπουδαστές πήγαν, στις 9 το βράδυ, στο σπίτι του Μουστοξύδη, που προσπάθησε να τους καθησυχάσει ενώ ταυτόχρονα ζήτησε από την αστυνομία να συλληφθούν οι δύο Αθηναίοι ως πρωταίτιοι του επεισοδίου.

Πραγματικά, συνελήφθησαν οι Αθηναίοι και κλείστηκαν στο κρατητήριο προκειμένου να οδηγηθούν στον ειρηνοδίκη.

Ωστόσο, την άλλη μέρα, περίπου στη 1 το μεσημέρι, «πέντε ή έξι μαθηταί, ως αρχηγοί των άλλων, εσήμαναν τον κώδωνα της εκκλησίας (σ.σ.: του σχολείου), εσύναξαν τους μαθητάς και συνεφώνησαν αναμεταξύ των να μην παρευρεθώσι πλέον εις τα μαθήματα».

Κατά τον Μουστοξύδη, οι νέοι δήλωσαν ότι θα απείχαν στο εξής από τα μαθήματα εάν δεν τους δινόταν ηθική ικανοποίηση και κάλεσαν τους διδασκάλους να μην πηγαίνουν στο σχολείο.

Ομως, σύμφωνα με αναφορά του αστυνόμου της Αίγινας, Γεώργιου Φωτόπουλου, που παρακολουθούσε στενά από το καλοκαίρι τους σπουδαστές, όταν εμφανίστηκαν ορισμένα σατιρικά αντικυβερνητικά κείμενα, στη συγκέντρωση στο προαύλιο του Σχολείου, εκτός από το ζήτημα της «ικανοποίησης», έθεσαν και τα εξής θέματα:

1. Δεν είχε αναρτηθεί (προφανώς από την έναρξη του σχολικού έτους) το νέο σχολικό πρόγραμμα.

2. Να απολυθούν οι διδάσκαλοι των Γαλλικών Αναστάσιος Ερκουλίδης και των Μαθηματικών Γεράσιμος Ζωχιός.

Ο μεν Ερκουλίδης κατηγορούνταν ότι μετέφραζε τα γαλλικά με τούρκικες λέξεις και πως απέκλεισε αδικαιολόγητα από το μάθημά του ορισμένους μαθητές, ο δε Ζωχιός εφέρετο πως είχε απαξιωτική συμπεριφορά προς τους μαθητές.[3] 

Επίσης, εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους για τη διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας από τον Γεώργιο Γεννάδιο, έναν διαπρεπή λόγιο του 19ου αιώνα, από τους θεμελιωτές του εκπαιδευτικού συστήματος του Καποδίστρια.

Οι σπουδαστές μέμφονταν τον Γεννάδιο ότι δεν παρέδιδε το μάθημα με βάση κάποιο βιβλίο αλλά «εκ στήθους».

Από την άλλη πλευρά, ο αστυνόμος Φωτόπουλος κατηγορούσε τον Γεννάδιο ως υπεύθυνο της «διαφθοράς ταύτης» διότι, όπως έγραφε στην αναφορά του, μιλούσε την περισσότερη ώρα του μαθήματος για τα δικαιώματα των σπουδαστών…

Ο Γεννάδιος, βασικός συντελεστής στη δημιουργία του Κεντρικού Σχολείου, δεν έκρυβε την απογοήτευσή του, και σε επιστολή του με ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1831 προς τον φίλο του Σ.Γ. Δούκα έγραφε:

«Εγώ τον μήνα τούτον όλον κινδυνεύω να περάσω εις ταραχάς, αι οποίαι με εψύχραναν μεγάλως, διότι μάλιστα παρεξηγούμαι […]»[4] 

Ο κινδυνολόγος αστυνόμος δεν σταματούσε όμως εκεί. Χαρακτήριζε τους σπουδαστές ταραχοποιούς και στασιαστές, υποστήριζε ότι η κατάσταση αυτή (η αποχή από τα μαθήματα!) τρομοκρατούσε τους κατοίκους της Αίγινας και ιδιαίτερα τους Ψαριανούς και… προειδοποιούσε πως «δεν δύναται παρά να περιμένωμεν ολέθρια αποτελέσματα».

Από την πλευρά του, ο Μουστοξύδης επιδίωξε να καθησυχάσει τους σπουδαστές και ταυτόχρονα ζήτησε από τους δασκάλους να συνεχίσουν κανονικά τις παραδόσεις. Μάλιστα, με εντολή του Καποδίστρια οι δάσκαλοι κλήθηκαν να συνεχίσουν να παραδίδουν μαθήματα ακόμα και στα σπίτια τους για όσους νέους ήθελαν να τα παρακολουθούν.

Υπογραφές

Το ίδιο βράδυ, πάντως, «οι αρχηγοί έκαμαν νέα συνέλευση» και συγκέντρωσαν πολλές υπογραφές σε ένα έγγραφο στο οποίο χαρακτηρίζονταν «άτιμοι» όσοι θα πήγαιναν στο σχολείο «πριν γενή η ειρημένη ικανοποίησις και πριν αποβληθώσιν οι διδάσκαλοι των Μαθηματικών και της Γαλλικής γλώσσης».

Σύμφωνα με μια πηγή, το κείμενο υπογράφηκε από 80 από τους 118 μαθητές των δύο κανονικών τάξεων, αλλά αργότερα απέσυραν την υπογραφή τους 12 άτομα.[5] 

Μόλις ο Μουστοξύδης ενημερώθηκε για το έγγραφο και διαπίστωσε ότι στο μάθημα του Γεννάδιου είχαν προσέλθει ελάχιστοι μαθητές, κυρίως υπότροφοι, ζήτησε να παρουσιαστεί κάποιος εκπρόσωπός τους για να τον ενημερώσει.

Οι μαθητές, όμως, απαίτησαν να είναι όλοι σε αυτή τη συνάντηση για να εκφράσουν τα αιτήματά τους. Ακολούθησε έντονη συζήτηση, με τους μαθητές να αναπτύσσουν τα αιτήματά τους, για να προσθέσουν ότι έπρεπε να αφεθούν ελεύθεροι και οι υπότροφοι για να εκφραστούν - στους υπότροφους καλύπτονταν όλα τα έξοδα φοίτησης από το κράτος.

Επίσης, διατυπώθηκαν νέα παράπονα για την έλλειψη δασκάλου Ιχνογραφίας, ενώ ζήτησαν τον διορισμό δύο συγκεκριμένων δασκάλων.

Ο Μουστοξύδης, μη έχοντας ουσιαστικά τι άλλο να πει, δεσμεύτηκε πως θα κάνει αναφορά για τα παράπονά τους στον Καποδίστρια, ο οποίος θα ελάμβανε τις τελικές αποφάσεις.

«Με ηρώτησαν εις πόσο πλέον; Επί 6, 10, 20, 30 ημέρας, 2 μήνας, τους απεκρίθην, τι ξεύρω εγώ; Η κυβέρνησις έχει άλλας φροντίδας και τώρα καταγίνεται να ελευθερώση μέρος της πατρώου γης και να προστατεύση τα σύνορά της».

Μετά από αυτό, η συγκέντρωση διαλύθηκε, με τους μαθητές να φωνάζουν ότι «είναι Ελληνες και ελεύθεροι».

Στο μεταξύ, με εντολή του Καποδίστρια ο ειρηνοδίκης θα ξεκινούσε έρευνα για να εντοπιστούν οι πρωταίτιοί της και παράλληλα να εξετάσει τις καταγγελίες τους για το θέμα του επεισοδίου και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι.

Οι σπουδαστές σε νέα συγκέντρωσή τους αποφάσισαν να πάνε όλοι μαζί στο δικαστήριο και να εκφράσουν τα αιτήματά τους.

Τις επόμενες μέρες έγιναν συνολικά άλλες 6 συνεδριάσεις, στις οποίες παραβρισκόταν μια επιτροπή εκπαιδευτικών, με βασικούς τους Μουστοξύδη και Γεννάδιο, η οποία ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του Καποδίστρια νουθετούσε τους μαθητές και ταυτόχρονα απειλούσε έναν προς έναν τους 68 μαθητές που συμμετείχαν στο «άτακτον κίνημα».

Τελικά, στις αρχές Φεβρουαρίου είχαν απομείνει «αμεταμέλητοι» 7 μαθητές, που διώχτηκαν από την Αίγινα ως πρωταίτιοι. Οι υπόλοιποι, οι «μεταμεληθέντες», υπέγραψαν μια αναφορά με την οποία ζητούσαν συγγνώμη για τη στάση τους.

Μετά τη λήξη της αποχής, παρ' όλα όσα έλεγαν και έγραφαν οι αντιπολιτευόμενοι, η προσέλευση των μαθητών έγινε κανονικά.

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση και ο έφορος, που ομολογούσαν εμμέσως ότι τα αιτήματα για περισσότερους διδασκάλους και μαθήματα ήταν δίκαια, δημοσίευσαν έναν κανονισμό λειτουργίας με τον οποίο προσδιορίζονταν τα καθήκοντα του εφόρου, των διδασκάλων, των μαθητών και του επιστάτη, ο τρόπος διεξαγωγής των προαγωγικών και απολυτηρίων εξετάσεων και οι αργίες.

Πάντως, ο αστυνόμος συνέχισε να παρακολουθεί τις κινήσεις των μαθητών και το καλοκαίρι του 1831, όταν η δυσαρέσκεια κατά της κυβέρνησης είχε κορυφωθεί, ανέφερε ότι ορισμένοι από αυτούς συμμετείχαν στην αντιπολίτευση γράφοντας και διαδίδοντας αντικυβερνητικά κείμενα.

Στα τέλη Σεπτεμβρίου η δολοφονία του Καποδίστρια άνοιγε ένα νέο, ταραχώδες κεφάλαιο όχι μόνο για την εκπαίδευση αλλά για ολόκληρο το νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος.

Πηγές:

[1] Γιάννης Κόκκωνας, «Οι μαθητές του Κεντρικού Σχολείου (1830-1834)», Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας - Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς αρ. 31, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών, Αθήνα 1997

[2] ΓΑΚ / Αναφορά Ανδρέα Μουστοξύδη, έφορος Κεντρικού Σχολείου, Αίγινα προς Γραμματεία Εκκλησιαστικών και Δημοσίου Παιδεύσεως, Ναύπλιο, Αίγινα 10.1.1831

[3] ΓΑΚ / Αναφορά Γεώργιου Φωτόπουλου, Αστυνόμου της Αίγινας, προς Ιωάννη Καποδίστρια, Αίγινα 9.1.1831

[4] Γεώργιος Γεννάδιος, Βιογραφικό Δοκίμιο υπό Ξενοφώντος Αναστασιάδου, Λονδίνο 1901, σελ. 44-45.

[5] Γιάννης Κόκκωνας, ό.π.

ΠΗΓΗ: http://www.efsyn.gr/arthro/i-proti-mathitiki-kinitopoiisi-stin-ellada?fbclid=IwAR3qjyVQViMGufwsYv8sMacexY-RmhW_6Upt6bXOD4EsTY2RcPcIRipu-tY

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ

του Νίκου Οικονόμου

Το μακρινό 1996, εγώ ο δεξιός , ψήφισα ΠΑΣΟΚ (δεν έβαλα σταυρό σε κανέναν βουλευτή). Ο λόγος ήταν ο περίφημος νόμος ΠΕΠΟΝΗ (ΑΣΕΠ) ένας νόμος που έβαζε τέλος στα ρουσφέτια στις κλαδικές και στις τοπικές. Έδινε το δικαίωμα στο όνειρο σε αυτόν που δεν είχε μπάρμπα στην Κορώνη να διεκδικήσει μια θέση στο δημόσιο αρκεί να ήταν άριστος. Δεν είχα προσωπικό όφελος από αυτόν τον νόμο , το πτυχίο μου δεν μου έδινε το δικαίωμα διότι είχα χαμηλό βαθμό. Έδινε το δικαίωμα στους άριστους να διεκδικήσουν θέση. Ένας νόμος που περιόρισε κατά πολύ τα ρουσφέτια των διορισμών και την δημιουργία κομματικών στρατών. Για την Ιστορία ο Πεπονής στις επόμενες εκλογές δεν βγήκε βουλευτής , αλλά κατ εμέ έφτιαξε τον πιο αξιοκρατικό νόμο.

Στο σήμερα λοιπόν, ο κος Γαβρόγλου υπουργός Παιδείας θέλει να διορίσει εκπαιδευτικούς καταργώντας τον νόμο Πεπονή . Ο λόγος είναι προφανής δημιουργία κομματικού στρατού και ψηφοθηρία. Η ΝΔ στην εκπαίδευση πληρώνει και θα πληρώνει για αρκετά χρόνια τον πιο ανίκανο υπουργό που έχει περάσει από ελληνική κυβέρνηση από την μεταπολίτευση και μετά, τον Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο. Δεν ήταν πετυχημένος υπουργός Παιδείας οι απολύσεις εκπαιδευτικών θα είναι για  πάντα το μελανό του σημείο,  του πιστώνω όμως δυο θετικά την προσπάθεια του για άρθρο 16 και το myschool. O Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος ως επιστήμονας είναι εξαίρετος ως πολιτικός είναι μια αποτυχία.

Στο δια ταύτα οι προσλήψεις των εκπαιδευτικών που χρειάζεται το εκπαιδευτικό μας σύστημα να γίνουν με ΑΣΕΠ και να δοθούν μόρια στους εκπαιδευτικούς που εργάζονται και στα ιδιωτικά σχολεία ,αν θέλουν θέση στην δημόσια εκπαίδευση. Πιστέψτε με οι καθηγητές από τα ιδιωτικά σχολεία θα την αναβαθμίσουν το λέω από εμπειρία.

Το υπουργείο Παιδείας πρέπει να δείχνει τον δρόμο προς την αριστεία και όχι τον δρόμο της κομματοκρατίας αν θέλουμε να ξεφύγουμε από τα μνημόνια της μοίρας μας...

Καποδίστριας: Ο άνθρωπος που αν ολοκλήρωνε το έργο του η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική

Στις 26 Ιανουαρίου του 1828, ο Ιωάννης Καποδίστριας φτάνει στην Ελλάδα και ορκίζεται κυβερνήτης της. Επρόκειτο για έναν επιφανή Έλληνα πολιτικό και διπλωμάτη που μεταξύ άλλων υπήρξε Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας. Ως ο πρώτος Κυβερνήτης του ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους, συνετέλεσε στην σύσταση του εκ θεμελίων και με την προσωπική του περιουσία.

Η ύπαρξή του και το έργο του πριν αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας είχε ήδη προκαλέσει ποικίλα σχόλια μιας και η αναγνώρισή του ήταν τεράστια χάριν στους διπλωματικούς χειρισμούς του ως εκπρόσωπος της Ρωσίας μετά την λήξη των Ναπολεόντειων πολέμων.

 Αξίζει να θυμηθούμε ότι το 1813, διορίστηκε εκπρόσωπος της Ρωσίας στην Ελβετία, στην πρώτη του μεγάλη αποστολή, με σκοπό να συνεισφέρει στην απαλλαγή της από την επιρροή του Ναπολέοντα. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ενότητα, ανεξαρτησία και την ουδετερότητα της Ελβετίας και συνεισέφερε τα μέγιστα στο ελβετικό σύνταγμα, που προέβλεπε 19 αυτόνομα κρατίδια (καντόνια) ως συστατικά μέλη της ελβετικής ομοσπονδίας. 

Συμμετείχε στο Συνέδριο της Βιέννης, που έθεσε τις βάσεις της «Ιεράς Συμμαχίας», ως μέλος της ρωσικής αντιπροσωπίας, αποτελώντας το φιλελεύθερο αντίβαρο στην αντιδραστική πολιτική του αυστριακού πρίγκιπα Μέτερνιχ. Πέτυχε την εξουδετέρωση της αυστριακής επιρροής, την ακεραιότητα της Γαλλίας υπό Βουρβόνο μονάρχη, μετά την πτώση του Ναπολέοντα, καθώς και τη διεθνή ουδετερότητα της Ελβετίας, υπό την εγγύηση των Μεγάλων Δυνάμεων.

 Μετά τις μεγάλες του διπλωματικές επιτυχίες, ο Τσάρος τον έχρισε Υπουργό Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1816 έως το 1822.

 Γι’ αυτό τον λόγο κατά το 1828 όταν ο Καποδίστριας μόλις είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδος, ο Γκαίτε έγραφε: «Μακάρι οι άριστοι άνδρες των Ελλήνων – οι Φαναριώτες – να συσπειρωθούν γύρω από τον νέον φανόν του ευγενούς Κυβερνήτου Καποδίστρια. Είθε οι γραμματισμένοι, οι σοφοί, οι ευφυείς, με την ελεύθερη γνώμη τους, οι γενναίοι πολεμιστές με τα έργα τους ιδιαίτερα δε οι κληρικοί με καθαρά ανθρωπιστική και αποστολική διάθεση, να ασπασθούν τα σχέδια και τις πεποιθήσεις του και να συμπεριφερθούν και να αποδειχθούν ως Φαναριώτες με την υψηλότερη έννοια, σύμφωνα με τις ευχές ολοκλήρου της Χριστιανοσύνης…» 

Και σε άλλο σημείο: «Ποιός, αλήθεια, επιθυμούσε στις ημέρες τις πιο άγριας αναρχίας να σκεφθεί για τα αξιόλογα πρόσωπα που αποτελούσαν τιμή για το Ελληνικό έθνος, και τα οποία, αυτά κυρίως, καταπιέζονταν, καταδιώκονταν και αποκλείονταν από κάθε ενεργό δράση; Σήμερα, όμως, που ένας λαμπρός Κυβερνήτης αγωνίζεται να εξαλείψει από έξω την πειρατεία και από το εσωτερικό της χώρας την αισχροκέρδεια, τις αρπαγές και τις καταχρήσεις, αρχίσαμε να προσβλέπουμε πάλι με θάρρος και πίστη στα πρόσωπα και στα πράγματα, περιμένοντας την τελική επικράτηση και την επιβολή των καλυτέρων ατόμων, σύμφωνα με τις ευχές και τις ελπίδες μας, για το Ελληνικό κράτος …» 

Σε στενό κύκλο προσκεκλημένων του, τον Απρίλιο του 1829, έκανε μιά θλιβερή και απαισιόδοξη πρόβλεψη: «Θα σας φανερώσω ένα πολιτικό μυστικό, που αργά ή γρήγορα δυστυχώς θα πραγματοποιηθεί: Ο Καποδίστριας δεν θα μπορέσει να κρατηθεί για μακρό χρονικό διάστημα στην διοίκηση των ελληνικών πραγμάτων, γιατί δεν διαθέτει την απαραίτητη γι’ αυτές τις καταστάσεις ιδιότητα: Δεν είναι στρατιωτικός. Δεν έχουμε κανένα παράδειγμα, κατά το οποίο άνθρωπος του γραφείου και του πνεύματος να μπορέσει να διοικήσει ένα επαναστατημένο κράτος και να υποτάξει σε νόμους στρατιωτικούς και στρατηγούς και κοτζαμπάσηδες. Με το σπαθί στο χέρι, και ως αρχηγός του στρατού, μπορείς να διατάσσεις, να νομοθετείς και να επιβάλλεις τήρηση των νόμων, οπότε μπορείς να είσαι βέβαιος ότι θα σε υπακούσουν και θα πειθαρχήσουν. Χωρίς όμως την στρατιωτική σπάθη είναι αμφίβολη η επιτυχία … Και ο Καποδίστριας δεν κρατάει σπαθί … Σας το προλέγω … Δεν είναι δυνατόν να γίνει διαφορετικά …» 

Και ο Goethe επιπλέον έγραψε : «Ο Καποδίστριας πίστευε ότι θα μπορούσε να κάνει όλους τους ανθρώπους τόσο τίμιους όσο τίμιος ήταν και ο ίδιος. Στην προσπάθειά του αυτή θα δοκίμαζε τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις και θα συναντούσε τις πιο βαθιές αντιδράσεις»

 Όπως αναφέρει και ο σύγχρονος μελετητής του Καποδίστρια H. Kissinger «Μοναδικό και άσβεστο πάθος του Καποδίστρια ήταν η απελευθέρωση της Ελλάδος, χωρίς να υπολογίζει καθόλου τις συνέπειες για τον εαυτό του». 

Όπως γράφουν οι σύγχρονοί του, γυναίκες και άνδρες του πνεύματος και της αριστοκρατίας «Όταν ο Έλληνας διπλωμάτης εμφανιζόταν στα σαλόνια της υψηλής αριστοκρατίας, επεσκίαζε τους πάντες. Όλων τα βλέμματα επικεντρώνονταν επάνω του, χωρίς καθόλου να το προκαλεί. Υψηλός, ωραίος, με άψογους αριστοκρατικούς τρόπους πηγαίας και πραγματικής ευγένειας, προσηνής και απόμακρος, με τη σιωπηλή μελαγχολία στα μεγάλα και εκφραστικά μάτια του, μαγνήτιζε άθελά του τους πάντες. Η μόρφωσή του απέραντη: Ποταμός γνώσεων σε θέματα ιστορικά, φιλολογικά, φιλοσοφικά, λογοτεχνικά, ποιητικά. 

Άκουγε με σιωπηλή προσοχή τους άλλους, χωρίς ποτέ να κάνει επίδειξη γνώσεων, και όταν ακόμα είχε διαφορετικές απόψεις. Όταν όμως επίμονα ζητούσαν τις δικές του κρίσεις και γνώμες, με θαυμαστή επιδεξιότητα, χωρίς να υποτιμά κανέναν από τους άλλους ομιλητές, κατέπλησσε όλους με τη γλαφυρότητα του λόγου του, με τον πλούτο της σοφίας του, με τα ακλόνητα επιχειρήματά του … Και αυτοί ακόμη οι πολιτικοί αντίπαλοί του, ανίκανοι να τον αντικρούσουν, τον επαινούσαν … Αληθινά, τί άλλο μπορούσαν να κάνουν, όταν έβλεπαν τη γενική εντύπωση της γοητευτικής παρουσίας του;» 

Ο Τύπος και άλλα δημοσιεύματα, κατά το συνέδριο της Βιέννης, έγραφαν: «Οι αυτοκράτορες χορεύουν, οι βασιλείς χορεύουν, οι πρωθυπουργοί χορεύουν, ο Μέττερνιχ χορεύει, ο Καστλερέη χορεύει, όλος ο κόσμος χορεύει. Μόνον ο Γάλλος πρίγκιπας Ταλλεϋράνδος παίζει χαρτιά. Και ο Καποδίστριας δεν χορεύει». 

Το σχεδόν βέβαιο για πολλούς μελετητές του Καποδίστρια είναι ότι αν δεν είχε δολοφονηθεί το ελληνικό κράτος θα ήταν απαλλαγμένο από πολλά βαρίδια που το ταλανίζουν μέχρι και σήμερα. Υπάρχουν βέβαια ορισμένοι που θεωρούν πως ο Καποδίστριας θα συνέχιζε την «αυταρχική» του διακυβέρνηση και μετά την λύση των προβλημάτων. 

Το ήθος και ο βίος του δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Είναι από τους ελάχιστους Έλληνες στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας που μπήκε στην πολιτική πάμπλουτος και βγήκε φτωχός.

Δεν δίστασε να υποθηκεύσει ολόκληρη τη μεγάλη ακίνητη πατρική περιουσία του στην Κέρκυρα, να δαπανήσει όλα τα χρήματά του για να στηρίξει το νεοσυσταθέν κράτος, να ζήσει ο ίδιος με τρόπο λιτό φέρνοντας τον εαυτό του και την υγιεία του στα όρια, όπως αναφέρει και η Γενική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως: «… Ο γιατρός του είπε να βελτιώσει λίγο την τροφή του, ήταν επείγουσα ανάγκη για την υγεία του. Κι εκείνος απήντησε αποφασιστικά: Τότε μονάχα θα βελτιώσω την τροφή μου, όταν θα είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει ούτε ένα Ελληνόπουλο που να πεινάει …»

Διαβάστε όλο το άρθρο: https://www.tilestwra.com/kapodistrias-o-anthrpos-pou-oloklirone-ergo-tou-ellada-tha-itan-diaforetiki/?fbclid=IwAR1NAD7YhQApHsJhWpn3Ht6YrJk7P9suTC7gzf6P35ieCvZjhqEcgfuEYmk

Μεταφορικό Ισοδύναμο σε όλα τα νησιά – Άνοιξε η πλατφόρμα του μέτρου για εγγραφές των κατοίκων όλης της νησιωτικής Ελλάδας

Το 2019 είναι η χρονιά της καθολικής εφαρμογής του Μεταφορικού Ισοδύναμου σε όλη τη Νησιωτική Ελλάδα. Το μέτρο αυτό, που πιλοτικά λειτούργησε από 1/7/2018 σε 49 νησιά, επιδότησε 61.500 κατοίκους νησιών να πραγματοποιήσουν άνω των 60.000 ακτοπλοϊκών ταξιδιών, αλλά και 3.100 νησιωτικές επιχειρήσεις να μεταφέρουν προϊόντα και πρώτες ύλες, από και προς τα νησιά, επεκτείνεται και αγκαλιάζει όλα τα νησιά της χώρας.

 Αξιοποιώντας την εμπειρία της πιλοτικής εφαρμογής και έχοντας πραγματοποιήσει διαβουλεύσεις με τις τοπικές κοινωνίες και τις επιχειρηματικές κοινότητες των νησιών για την καλύτερη εφαρμογή του μέτρου, το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής ανοίγει την πλατφόρμα του Μεταφορικού Ισοδύναμου, καλώντας τους νησιώτες, το με σύμβαση ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό, αλλά και τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που στελεχώνουν τις δομές Υγείας και Παιδείας των νησιών μας, να εγγραφούν από σήμερα στην ηλεκτρονική πλατφόρμα www.metaforikoisodynamo.gr, ώστε να αποκτήσουν εγκαίρως τον Μοναδικό Αριθμό Νησιώτη και να γίνουν δικαιούχοι του νησιωτικού αντισταθμίσματος για ταξίδια που θα πραγματοποιήσουν από 1/1/2019 και για όλο το έτος. 

Αντίστοιχα, οι επιχειρήσεις των νησιών της χώρας μπορούν από 7/1/2019, στον ίδιο ιστόποπο, να πραγματοποιήσουν την εγγραφή τους, ενώ η επιδότηση του κόστους μεταφοράς θα υπολογίζεται σε παραστατικά μεταφορών από 1/1/2019. 

 Η έναρξη της νέας χρονιάς αποτελεί ένα ορόσημο για τις νησιωτικές πολιτικές αφού, για πρώτη φορά- ακόμη και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο εφαρμόζεται, παράλληλα, ένα μέτρο- θεσμός που απαντά ταυτόχρονα στις ανάγκες των νησιωτών και στις ανάγκες για ενίσχυση της νησιωτικής επιχειρηματικότητας, δημιουργώντας αναπτυξιακές ευκαιρίες και ευκαιρίες ζωής. Για πρώτη φορά, θα εφαρμοστεί ειδική στήριξη για όσους μένουν και δραστηριοποιούνται στις Σποράδες, στον Αργοσαρωνικό και φυσικά στο Ιόνιο, αφού το μέτρο εντάσσει, εκτός από τα Δωδεκάνησα, τις Κυκλάδες και το Βόρειο Αιγαίο, και όλα εκείνα τα νησιά που για χρόνια εξαιρούνταν από τις όποιες πολιτικές ανακοινώνονταν.

  http://www.metaforikoisodynamo.gr