Κυριακή 30 Μαρτίου 2014
Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014
Ανοδος των αντι-ΕΕ δυνάμεων
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Πρώτη στη Γαλλία η Μαρίν Λεπέν με κεντρικό σύνθημα... «Εξω η Γαλλία από το ευρώ»; Κυριολεκτικά αδιανόητο! Πώς θα σταθεί η Ευρωζώνη μετά από ένα τέτοιο αποτέλεσμα; Αλλά και πρώτη να μη βγει η Λεπέν, αν απέχει μόνο δύο - τρεις εκατοστιαίες μονάδες από τους σοσιαλιστές, η αποτυχία της ΕΕ θα είναι παταγώδης.
Πάνω από 20% στην Αγγλία ο Νάιτζελ Φάρατζ και το Κόμμα Ανεξαρτησίας με κεντρικό σύνθημα «Εξω η Βρετανία από την ΕΕ» και τη συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων των Συντηρητικών να συμμερίζονται το σύνθημα αυτό; Μα τότε αν γίνει όντως το δημοψήφισμα που έχει υποσχεθεί ο Κάμερον για το 2017 με το ερώτημα «να αποχωρήσει η Βρετανία από την ΕΕ;», η έκβασή του θα είναι σε μεγάλο βαθμό προκαθορισμένη και η Γηραιά Αλβιών θα αποχαιρετήσει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση! Ο Βρετανός πρωθυπουργός πρέπει τότε να εξαπατήσει εν ψυχρώ τους ψηφοφόρους του και να μην κάνει το δημοψήφισμα που έχει υποσχεθεί!
Στην Ιταλία άνω του 20% θα πάρει ο Μπέπε Γκρίλο, με σύνθημα «Το ευρώ είναι θηλιά στον λαιμό μας»; Χώρια το ποσοστό εκείνου του τμήματος της διασπασμένης ιταλικής Δεξιάς που συνεχίζει να ακολουθεί τον πραξικοπηματικά ανατραπέντα Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος διεξάγει λυσσώδη αγώνα εναντίον του «Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας», όπως δηλώνει ο ίδιος! Μα οι Ιταλοί μέχρι πρόσφατα ήταν οι κατ' εξοχήν... «ευρωλιγούρηδες (!)» που υποστήριζαν την ΕΕ σε ποσοστά πάνω από 80%!
«Εξω από ευρώ και ΕΕ η Ολλανδία»! Είναι δυνατόν με αυτό το σύνθημα να βγει πρώτος στις Κάτω Χώρες ο ακροδεξιός Χέερτ Βίλντερς, ο οποίος από τότε που παράτησε τα αντιισλαμικά συνθήματα και ύψωσε τα αντι-ΕΕ λάβαρα έχει απογειωθεί δημοσκοπικά; Αμφιβάλλουμε, αλλά καθώς οι αριστεροί αντι-ΕΕ της Ολλανδίας διεκδικούν ακόμη και 4 ευρωβουλευτές έχοντας διπλασιάσει δημοσκοπικά το ποσοστό τους, είναι εκ των προτέρων βέβαιο ότι στη χώρα αυτή οι αντίπαλοι του ευρώ και της ΕΕ θα ενισχυθούν σημαντικά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αντι-ΕΕ πολιτική δύναμη, αλλά σίγουρα δεν είναι και υποστηρικτής της ευρω-λιτότητας. Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες και το ΚΚΕ όμως είναι αντίπαλοι της ΕΕ. Το ίδιο και το ΚΚ Τσεχίας που ίσως πάρει πάνω από 15%, όπως και το στηριζόμενο από τη ρωσική μειονότητα κόμμα της Λετονίας.
Ακόμη και στη Γερμανία είναι βέβαιο ότι για πρώτη φορά θα μπουν στο Ευρωκοινοβούλιο αντίπαλοι της ΕΕ! Αντι-ΕΕ πολιτικές δυνάμεις θα κερδίσουν έδρες και στην Αυστρία, στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, ίσως και στην Κροατία. Σίγουρα επίσης στη Δανία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία. Η Ευρώπη αλλάζει ραγδαία...
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014
Τα πανεπιστήμια και η φτώχεια
Πρώτη ιστορία: Νέος απόφοιτος πανεπιστημίου έχει σχεδιάσει ένα προϊόν υψηλής τεχνολογίας που μπορεί να κατακτήσει μια παγκόσμια αγορά. Εχει βρει αρχική χρηματοδότηση από θεσμικό επενδυτή, και δύο καλούς συνεργάτες με εμπειρία σε επιμέρους τεχνικά ζητήματα. Για να φτιάξει όμως ένα πρότυπο που θα λειτουργεί σωστά σε πραγματικές συνθήκες, χρειάζεται έναν επιστήμονα συνεργάτη και ένα κατάλληλο εργαστήριο για να δοκιμάσουν μαζί εναλλακτικές μορφές του προϊόντος. Πρέπει να αξιοποιήσουν τη διεθνή βιβλιογραφία και να πραγματοποιήσουν μια μεγάλη σειρά δοκιμών και τροποποιήσεων, μέχρι να βγουν στην αγορά. Και στη συνέχεια να κάνουν συνεχείς επεκτάσεις και βελτιώσεις.
Ψάχνει σε όλη την Ελλάδα, και βρίσκει έναν καθηγητή πανεπιστημίου που είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται. Συζητούν τα επιστημονικά και τεχνικά ζητήματα, και ο καθηγητής ενθουσιάζεται. Αποφασίζει να διαθέσει πολύ χρόνο και ενέργεια, μαζί με έναν ερευνητή του εργαστηρίου του, για να μετάσχουν στο εγχείρημα. Ολα καλά, μέχρι που τίθεται το ζήτημα της αμοιβής του καθηγητή και του εργαστηρίου. Αν ήταν σε αμερικανικό πανεπιστήμιο, ή βρετανικό ή ελβετικό, ο καθηγητής θα γινόταν εταίρος στην επιχείρηση που ιδρύθηκε για να εκμεταλλευτεί το προϊόν. Θα εργαζόταν χωρίς αμοιβή, και μόνο αν το εγχείρημα πετύχαινε θα είχε συμμετοχή στα κέρδη και στην υπεραξία της εταιρείας. Το δε πανεπιστήμιο, ανάλογα με μια σειρά κριτήρια, είτε δεν θα είχε ανάμειξη είτε θα είχε και αυτό συμμετοχή στα έσοδα μέσα από μια απλή διαδικασία.
Στην περίπτωσή μας κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει με λογικό κόστος και σε εύλογο χρόνο. Ο καθηγητής δεν επιτρέπεται να γίνει εταίρος, αλλά ούτε και να αμειφθεί για τη συνεισφορά του με σημαντικό χρηματικό ποσό. Το εργαστήριο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί επισήμως για έρευνα που προορίζεται για εμπορική εκμετάλλευση. Ο ερευνητής θα πρέπει να παραιτηθεί από το πανεπιστήμιο για να έχει ενεργό ανάμειξη στις εργασίες της εταιρείας. Εκτός, βέβαια, αν όλα αυτά γίνουν πλαγίως και ανομολόγητα.
Δεύτερη ιστορία: Στο JEREMIE Openfund II έχουμε δεχθεί σε δεκαπέντε μήνες περίπου εξακόσιες προτάσεις για να επενδύσουμε σε νέες μικρές επιχειρήσεις τεχνολογίας. Μόνο το 1% από αυτές προέρχεται από έρευνες που έγιναν σε ελληνικά πανεπιστήμια ή σε δημόσια ερευνητικά κέντρα. Ψάχνοντας να καταλάβω γιατί συμβαίνει αυτό, διαπιστώνω ότι υπάρχει ένα αόρατο σύνορο στο μυαλό των ερευνητών. Από τη μια πλευρά είναι οι έρευνες και οι δημοσιεύσεις τους. Από την άλλη, ο κόσμος των επιχειρήσεων, που είναι περιοχή επικίνδυνη για την καριέρα τους. Ακόμα κι αν ξεπεράσουν τα νομικά εμπόδια, κινδυνεύουν να τους λοιδορήσουν οι συνάδελφοι, γιατί επιδιώκουν να πλουτίσουν από την επιστήμη, και να το μετρήσουν αρνητικά για την ακαδημαϊκή τους ανέλιξη. Πράγμα που δεν ισχύει, φυσικά, για τους νομικούς, τους ιατρούς και τους αρχιτέκτονες των πανεπιστημίων όταν ασκούν ελεύθερο επάγγελμα.
Τρίτη ιστορία: Στα αμπελοχώραφα της Κορινθίας ήρθε πριν από δέκα χρόνια ένας Αμερικανός γεωπόνος, από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Εδειξε στους παραγωγούς σουλτανίνας έναν νέο τρόπο να στηρίζουν και να κλαδεύουν τα αμπέλια, για να βγάζουν περισσότερα κιλά σταφύλι. Αρχικά οι πολλοί τον απέρριψαν και λίγοι τον δοκίμασαν σε μερικά φυτά. Οταν φάνηκε η διαφορά, τους μιμήθηκαν όλοι. Η τεχνική αυτή αναπτύχθηκε με απλές δοκιμές στην Καλιφόρνια, χωρίς να χρειάζονται ούτε ακριβά εργαστήρια ούτε προηγμένες θεωρίες. Χρειάστηκαν μόνο λίγοι άνθρωποι με πνεύμα μεθοδικού ερευνητή, μερικές δεκάδες φυτά και τρία-τέσσερα χρόνια δοκιμών. Εφόδια δηλαδή απολύτως προσιτά σε κάθε γεωπονική σχολή του κόσμου. Αλλά δεν βρέθηκε στην Ελλάδα ερευνητής να ψάξει αυτό το θέμα, ίσως επειδή από αυτό δεν θα προκύψει καλή δημοσίευση, ούτε θα ενταχθεί σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα έρευνας.
Τα πραγματικά αυτά παραδείγματα δείχνουν ότι οι πανεπιστημιακοί μας δεν βοηθούν τις επιχειρήσεις να αναπτύξουν καινοτομίες, ούτε καν να κάνουν στοιχειώδεις βελτιώσεις. Δεν φταίει γι’ αυτό η πράγματι χαμηλή χρηματοδότηση της έρευνας. Τα βασικά εμπόδια υπάρχουν στους νόμους για τα ασυμβίβαστα, στα κίνητρα και αντικίνητρα της πανεπιστημιακής καριέρας, στην περιρρέουσα νοοτροπία και στη ρητά αντικαπιταλιστική ιδεολογία ενός μεγάλου μέρους της πανεπιστημιακής κοινότητας. Αυτά πρέπει να αλλάξουμε και να καταπολεμήσουμε, αν μας ενδιαφέρει η ανάπτυξη με κοινωνική συνοχή.
Χωρίς τη συμβολή πανεπιστημιακών και ερευνητών, είναι πολύ δύσκολο να έχουμε επιχειρήσεις καινοτόμους και παραγωγικές. Χωρίς τέτοιες επιχειρήσεις, δεν μπορούν να αυξηθούν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα. Γιατί, πώς αλλιώς θα παραχθούν καλά εισοδήματα; Δεν έχουμε τόσο ορυκτό πλούτο, δεν έχουμε τις πεδιάδες της Αργεντινής, δεν μπορούμε να στηρίξουμε τα πάντα στον τουρισμό. Εχουμε μόνο το μυαλό και τη γνώση για να μας πάνε παραπέρα.
Οι κάπηλοι της κοινωνικής ευαισθησίας κάνουν ό,τι μπορούν για να μην υπάρχει σχέση ανάμεσα στα πανεπιστήμια και στις επιχειρήσεις. Ετσι είναι σαν να λένε στους νέους: «Φύγετε έξω ή μείνετε να δουλεύετε με 500 ευρώ». Αλλά δεν το λένε, γιατί δήθεν νοιάζονται γι’ αυτούς. Ενώ το μόνο που θέλουν είναι να διατηρούν τα μικρά τους φέουδα αποκλεισμένοι από τον έξω κόσμο. Και ας μείνουν οι απόφοιτοι μέσα στη φτώχεια και την ανεργία.
* Ο κ. Αρίστος Δοξιάδης είναι συγγραφέας του βιβλίου «Το αόρατο ρήγμα: θεσμοί και συμπεριφορές στην ελληνική οικονομία».
Έντυπη Έκδοση
http://www.kathimerini.gr/759358/opinion/epikairothta/politikh/ta-panepisthmia-kai-h-ftwxeia
Ψάχνει σε όλη την Ελλάδα, και βρίσκει έναν καθηγητή πανεπιστημίου που είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται. Συζητούν τα επιστημονικά και τεχνικά ζητήματα, και ο καθηγητής ενθουσιάζεται. Αποφασίζει να διαθέσει πολύ χρόνο και ενέργεια, μαζί με έναν ερευνητή του εργαστηρίου του, για να μετάσχουν στο εγχείρημα. Ολα καλά, μέχρι που τίθεται το ζήτημα της αμοιβής του καθηγητή και του εργαστηρίου. Αν ήταν σε αμερικανικό πανεπιστήμιο, ή βρετανικό ή ελβετικό, ο καθηγητής θα γινόταν εταίρος στην επιχείρηση που ιδρύθηκε για να εκμεταλλευτεί το προϊόν. Θα εργαζόταν χωρίς αμοιβή, και μόνο αν το εγχείρημα πετύχαινε θα είχε συμμετοχή στα κέρδη και στην υπεραξία της εταιρείας. Το δε πανεπιστήμιο, ανάλογα με μια σειρά κριτήρια, είτε δεν θα είχε ανάμειξη είτε θα είχε και αυτό συμμετοχή στα έσοδα μέσα από μια απλή διαδικασία.
Στην περίπτωσή μας κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει με λογικό κόστος και σε εύλογο χρόνο. Ο καθηγητής δεν επιτρέπεται να γίνει εταίρος, αλλά ούτε και να αμειφθεί για τη συνεισφορά του με σημαντικό χρηματικό ποσό. Το εργαστήριο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί επισήμως για έρευνα που προορίζεται για εμπορική εκμετάλλευση. Ο ερευνητής θα πρέπει να παραιτηθεί από το πανεπιστήμιο για να έχει ενεργό ανάμειξη στις εργασίες της εταιρείας. Εκτός, βέβαια, αν όλα αυτά γίνουν πλαγίως και ανομολόγητα.
Δεύτερη ιστορία: Στο JEREMIE Openfund II έχουμε δεχθεί σε δεκαπέντε μήνες περίπου εξακόσιες προτάσεις για να επενδύσουμε σε νέες μικρές επιχειρήσεις τεχνολογίας. Μόνο το 1% από αυτές προέρχεται από έρευνες που έγιναν σε ελληνικά πανεπιστήμια ή σε δημόσια ερευνητικά κέντρα. Ψάχνοντας να καταλάβω γιατί συμβαίνει αυτό, διαπιστώνω ότι υπάρχει ένα αόρατο σύνορο στο μυαλό των ερευνητών. Από τη μια πλευρά είναι οι έρευνες και οι δημοσιεύσεις τους. Από την άλλη, ο κόσμος των επιχειρήσεων, που είναι περιοχή επικίνδυνη για την καριέρα τους. Ακόμα κι αν ξεπεράσουν τα νομικά εμπόδια, κινδυνεύουν να τους λοιδορήσουν οι συνάδελφοι, γιατί επιδιώκουν να πλουτίσουν από την επιστήμη, και να το μετρήσουν αρνητικά για την ακαδημαϊκή τους ανέλιξη. Πράγμα που δεν ισχύει, φυσικά, για τους νομικούς, τους ιατρούς και τους αρχιτέκτονες των πανεπιστημίων όταν ασκούν ελεύθερο επάγγελμα.
Τρίτη ιστορία: Στα αμπελοχώραφα της Κορινθίας ήρθε πριν από δέκα χρόνια ένας Αμερικανός γεωπόνος, από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Εδειξε στους παραγωγούς σουλτανίνας έναν νέο τρόπο να στηρίζουν και να κλαδεύουν τα αμπέλια, για να βγάζουν περισσότερα κιλά σταφύλι. Αρχικά οι πολλοί τον απέρριψαν και λίγοι τον δοκίμασαν σε μερικά φυτά. Οταν φάνηκε η διαφορά, τους μιμήθηκαν όλοι. Η τεχνική αυτή αναπτύχθηκε με απλές δοκιμές στην Καλιφόρνια, χωρίς να χρειάζονται ούτε ακριβά εργαστήρια ούτε προηγμένες θεωρίες. Χρειάστηκαν μόνο λίγοι άνθρωποι με πνεύμα μεθοδικού ερευνητή, μερικές δεκάδες φυτά και τρία-τέσσερα χρόνια δοκιμών. Εφόδια δηλαδή απολύτως προσιτά σε κάθε γεωπονική σχολή του κόσμου. Αλλά δεν βρέθηκε στην Ελλάδα ερευνητής να ψάξει αυτό το θέμα, ίσως επειδή από αυτό δεν θα προκύψει καλή δημοσίευση, ούτε θα ενταχθεί σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα έρευνας.
Τα πραγματικά αυτά παραδείγματα δείχνουν ότι οι πανεπιστημιακοί μας δεν βοηθούν τις επιχειρήσεις να αναπτύξουν καινοτομίες, ούτε καν να κάνουν στοιχειώδεις βελτιώσεις. Δεν φταίει γι’ αυτό η πράγματι χαμηλή χρηματοδότηση της έρευνας. Τα βασικά εμπόδια υπάρχουν στους νόμους για τα ασυμβίβαστα, στα κίνητρα και αντικίνητρα της πανεπιστημιακής καριέρας, στην περιρρέουσα νοοτροπία και στη ρητά αντικαπιταλιστική ιδεολογία ενός μεγάλου μέρους της πανεπιστημιακής κοινότητας. Αυτά πρέπει να αλλάξουμε και να καταπολεμήσουμε, αν μας ενδιαφέρει η ανάπτυξη με κοινωνική συνοχή.
Χωρίς τη συμβολή πανεπιστημιακών και ερευνητών, είναι πολύ δύσκολο να έχουμε επιχειρήσεις καινοτόμους και παραγωγικές. Χωρίς τέτοιες επιχειρήσεις, δεν μπορούν να αυξηθούν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα. Γιατί, πώς αλλιώς θα παραχθούν καλά εισοδήματα; Δεν έχουμε τόσο ορυκτό πλούτο, δεν έχουμε τις πεδιάδες της Αργεντινής, δεν μπορούμε να στηρίξουμε τα πάντα στον τουρισμό. Εχουμε μόνο το μυαλό και τη γνώση για να μας πάνε παραπέρα.
Οι κάπηλοι της κοινωνικής ευαισθησίας κάνουν ό,τι μπορούν για να μην υπάρχει σχέση ανάμεσα στα πανεπιστήμια και στις επιχειρήσεις. Ετσι είναι σαν να λένε στους νέους: «Φύγετε έξω ή μείνετε να δουλεύετε με 500 ευρώ». Αλλά δεν το λένε, γιατί δήθεν νοιάζονται γι’ αυτούς. Ενώ το μόνο που θέλουν είναι να διατηρούν τα μικρά τους φέουδα αποκλεισμένοι από τον έξω κόσμο. Και ας μείνουν οι απόφοιτοι μέσα στη φτώχεια και την ανεργία.
* Ο κ. Αρίστος Δοξιάδης είναι συγγραφέας του βιβλίου «Το αόρατο ρήγμα: θεσμοί και συμπεριφορές στην ελληνική οικονομία».
Έντυπη Έκδοση
http://www.kathimerini.gr/759358/opinion/epikairothta/politikh/ta-panepisthmia-kai-h-ftwxeia
Τρίτη 25 Μαρτίου 2014
25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 - ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ...
Γράφει ο Νίκος Σάνσης
25η Μαρτίου σήμερα και οι μνήμες γυρνάνε πίσω 193
χρόνια. Τότε που άνοιξη ξεκίνησε ο αγώνας της απόταξης των, 400 χρόνων, ζυγού
της Τουρκικής επικυριαρχίας στην χώρα μας. Όλα συμφωνημένα, να ξεκινήσει ο
αγώνας, την ίδια εποχή με την αναγέννηση της φύσης. Οι απλοί, φτωχοί, και
αμόρφωτοι, Έλληνες, με φλόγα λευτεριάς στην καρδιά, που πόναγαν την πολύχρονη
υπόδουλη πατρίδα, αποφάσισαν, παίρνοντας τα όπλα, να κάνουν την μεγάλη
υπέρβαση, για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.
Σήμερα η πατρίδα μας μετά από τόσα χρόνια βρίσκεται
πάλι σε κρίσιμη καμπή. Σκλαβωμένη όχι από άλλο λαό. Αλλά από χρέη και
κακοδιαχείριση στο δημόσιο τομέα που δημιουργήθηκαν από άστοχες οικονομικές
ενέργειες των πολιτικών που κυβερνούν την χώρα μετά το 1974. Και ειδικότερα
τελευταία χρόνια Την κατέστρεψαν και την έριξαν σε ατραπό με αγκάθια χωρίς
γυρισμό και γιατρειά. Σήμερα που κάθε φορά σε σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες,
για την οικονομική και πραγματική μας τύχη, θα αποφασίσουν αυτοί που μας
βοήθησαν τότε.
Δηλαδή φθάσαμε στο σημείο να κτυπάμε τις πόρτες αυτών
που το 1821 συνέβαλλαν στον τότε αγώνα και μας βοήθησαν να ελευθερωθούμε.
Σήμερα όμως οι ίδιοι αρνούνται να κάνουν τα ίδια όπως τότε, και πιθανόν
δικαιολογημένα. Γιατί μπούχτισαν στην κοροϊδία. Και σε αυτά τα ψεύτικα στοιχεία
που τους σερβίραμε, όλα αυτά τα χρόνια. Δεν μας πιστεύουν. Μας αναγκάζουν να
μπούμε σε επιτήρηση, τοποθετώντας μας σε δύσκολα θρανία να δώσουμε αιματηρές
εξετάσεις, για να πάρουμε κάποιο δάνειο σαν βοήθεια.
Μεγάλοι οι τότε απλοί και φωτισμένοι, λόγιοι και
αγράμματοι πολέμαρχοι και πολιτικοί ηγέτες. Στη στεριά, οι Κολοκοτρώνης,
Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, Νικηταράς, Καποδίστριας, Ανδρούτσος, και τόσοι άλλοι.
Στην θάλασσα οι Μιαούλης, Κανάρης, Μπουμπουλίνα κλπ.
Σε αντίθεση με τους σημερινούς πολιτικούς με τα πολλά
πτυχία γνώσεων, με ξένες γλώσσες, αλλά για ορισμένους με αχόρταγα στομάχια. Και
ο λαός με τους απλούς ανθρώπους με ένα στόχο να βοηθήσουν την δύσμοιρη πατρίδα.
Οι τότε θυσίασαν ζωές και ιδανικά. Οι σημερινοί καλούνται να θυσιάσουν τις
βολές τους.
Και τότε και σήμερα όλοι κλήθηκαν και καλούνται να
βοηθήσουν. Η διαφορά του σήμερα με το χθες ήταν ότι, το 21 ήσαν όλοι πάμπτωχοι
και οι ελάχιστοι πλούσιοι έδωσαν όλο τους το βιό για την σωτηρία της πατρίδας.
Οι σημερινοί πλούσιοι, σαφώς πολύ περισσότεροι,
κρύβονται, διαφεύγουν, και δυσανασχετούν να δώσουν τον οβολό τους για να πάνε
καλύτερα τα πράγματα. Μια ζωή στην αφάνεια και την αρπαχτή.
Σαν σήμερα πάλι ο Θεός με τον δροσοβόλο άγγελο του,
αποκάλυψε το μυστικό της θείας γένεσης στην Παναγία. Μεγάλη τιμή, έως τη
μενεξεδένια θυσία του Γλυκού της Έαρ, 33 χρόνια μετά. Η σταύρωση, ο θάνατος,
και η ανάσταση του Κυρίου. Η ανάσταση ψυχής, σώματος και νου, για μια καλύτερη
ζωή. Μια υπέρτατη θυσία, που σε λίγες μέρες θα εορτάσει πάλι η χριστιανοσύνη.
Ιδιαίτερα λοιπόν βαριά εφέτος η κατάσταση.
Όλος ο λαός το 1821 έκανε το καθήκον του και φτάσαμε
σήμερα να ζούμε ελεύθεροι.
Αν θέλουμε να εξακολουθήσουμε να ζούμε έτσι, πρέπει
όλοι να δώσουμε τον οβολό μας για να σωθεί η πατρίδα.
Να αλλάξουμε τις συνήθειες και τις βολές μας.
Να τιμωρηθούν οι ένοχοι.
Πιστεύω ότι αξίζει η Ελλάδα μας, λίγες θυσίες, και ας
φταίξανε κάποιοι από εμάς τόσο πολύ.
Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014
Λιαντίνης - "Θοδωράκης Κολοκοτρώνης" - Ο Ελληνισμός σώθηκε με τα στρατηγήματα
Ομιλία του Λιαντίνη στην Τρίπολη, στις 13 Φεβρουαρίου 1993, καλεσμένος του φιλοτεχνικού συλλόγου της πόλης.
Θέμα της ομιλίας: «Θοδωράκης Κολοκοτρώνης».
«Ο Ελληνισμός σώθηκε με τα στρατηγήματα».
ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ
Διαβάζοντας τό φυλλάδιο ενημέρωσης δημοτών ενός υποψηφίου δημάρχου επισήμανα τα κάτωθι:
"Τις βασικές προτεραιότητές του συνδυασμού του, οι οποίες είναι η αποκατάσταση των προβληματικών υποδομών, η εξυγίανση του Δήμου, η εξεύρεση χρηματοδοτήσεων για αναπτυξιακά έργα, αξιοποίηση χώρων και η έμφαση στον τομέα της υγείας και στην επείγουσα διακομιδή ασθενών.
Ακολούθησε ένας εξαιρετικά ενδιαφέρων διάλογος με τους πολίτες, οι οποίοι ανέδειξαν τα κυρίαρχα προβλήματα της περιοχής, όπως το αποχετευτικό, η καθαριότητα, το κυκλοφοριακό, η έλλειψη πεζοδρομίων και χώρων στάθμευσης, η κατάσταση και η διαχείριση των παραλιών κ.α."
Σας θυμίζει κάτι ; Φυσικά τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζουν όλοι οι δήμοι το θέμα είναι σε τι κλίμακα είναι είναι αυτά τα προβλήματα. Όταν γράφω κλίμακα εννοώ με άριστα το 10 πόσο ικανοποιημένοι είναι οι δημότες ενός δήμου.
Στην Αίγινα η βαθμολογία είναι κάτω από την βάση. Για αυτό ευθυνόμαστε όλοι οι διατελέσαντες δημοτικοί σύμβουλοι . Το ζητούμενο είναι τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Το ερώτημα που τίθεται είναι αυτοί που θα εκδηλώσουν ενδιαφέρον να είναι υποψήφιοι τους ενδιαφέρει πράγματι να βοηθήσουν την Αίγινα ή σκοπεύουν να εξυπηρετήσουν συμφέροντα μικρά ή μεγάλα;
Ιδού η απορία...
Υ.Γ.
Σκόπιμα αφαίρεσα το όνομα της περιοχής.
"Τις βασικές προτεραιότητές του συνδυασμού του, οι οποίες είναι η αποκατάσταση των προβληματικών υποδομών, η εξυγίανση του Δήμου, η εξεύρεση χρηματοδοτήσεων για αναπτυξιακά έργα, αξιοποίηση χώρων και η έμφαση στον τομέα της υγείας και στην επείγουσα διακομιδή ασθενών.
Ακολούθησε ένας εξαιρετικά ενδιαφέρων διάλογος με τους πολίτες, οι οποίοι ανέδειξαν τα κυρίαρχα προβλήματα της περιοχής, όπως το αποχετευτικό, η καθαριότητα, το κυκλοφοριακό, η έλλειψη πεζοδρομίων και χώρων στάθμευσης, η κατάσταση και η διαχείριση των παραλιών κ.α."
Σας θυμίζει κάτι ; Φυσικά τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζουν όλοι οι δήμοι το θέμα είναι σε τι κλίμακα είναι είναι αυτά τα προβλήματα. Όταν γράφω κλίμακα εννοώ με άριστα το 10 πόσο ικανοποιημένοι είναι οι δημότες ενός δήμου.
Στην Αίγινα η βαθμολογία είναι κάτω από την βάση. Για αυτό ευθυνόμαστε όλοι οι διατελέσαντες δημοτικοί σύμβουλοι . Το ζητούμενο είναι τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Το ερώτημα που τίθεται είναι αυτοί που θα εκδηλώσουν ενδιαφέρον να είναι υποψήφιοι τους ενδιαφέρει πράγματι να βοηθήσουν την Αίγινα ή σκοπεύουν να εξυπηρετήσουν συμφέροντα μικρά ή μεγάλα;
Ιδού η απορία...
Υ.Γ.
Σκόπιμα αφαίρεσα το όνομα της περιοχής.
Κυριακή 23 Μαρτίου 2014
ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΤΟΠΛΟΪΑ
Το τελευταίο διάστημα έχει γίνει πλέον οφθαλμοφανής η προσπάθεια οικονομικού στραγγαλισμού του πλοίου Αγίου Νεκταρίου. Από τότε που δημιουργήθηκε η κοινοπραξία δεν έχει ως στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού αλλά στο πως θα εξοντώσει οικονομικά το πλοίο Άγιος Νεκτάριος ώστε να έχουμε μορφή μονοπωλίου στην γραμμή με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αυτό εκλαμβάνω ως πολίτης. Τις ώρες που έχει δρομολόγια ο Άγιος Νεκτάριος λίγο πρίν υπάρχει οικονομικό δρομολόγιο από την κοινοπραξία. Πόσο να αντέξει η πλοιοκτήτρια εταιρεία αυτό τον πόλεμο, όταν οι οικονομικές της δυνατότητες είναι περιορισμένες; Αν βγεί από την γραμμή ο Αγιος Νεκτάριος να ετοιμαστούμε για μειώσεις των δρομολογίων και αυξήσεις των ναύλων. Ο αποκλεισμός του νησιού πέραν του 12ώρου καθημερινά θα γίνει καθεστώς. Πως λύνεται το πρόβλημα αυτό; Φυσικά με αντίδραση. Κάποτε πριν από πολλά χρόνια το δρομολόγιο των 6:00 π.μ. μεταφέρθηκε στις 6:10 π.μ..Το κοινό είχε αντιδράσει με ιδιαίτερα μεγάλη ένταση με αποτέλεσμα το δρομολόγιο να επανέλθει στην πρότερη ώρα . Το ίδιο είχε γίνει το 2005 (πάλι είχαμε αντίδραση και από την δημοτική αρχή και από πολίτες και κατάφερε η Αίγινα να έχει αξιοπρεπέστατα δρομολόγια). Τώρα που το επισημάναμε το πρόβλημα πρέπει να διεκδικήσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, με πρωτεργάτη σε αυτή την κίνηση τον δήμο, αυτό που μας ανήκει: καλύτερα δρομολόγια με ορθολογισμό και όχι φθηνό ανταγωνισμό. Αν δεν αντιδράσουμε, τότε θα δικαιωθούν αυτοί που λένε ότι ποτέ δεν ελευθερωθήκαμε από τον ραγιαδισμό. Ως δημοτικός σύμβουλος δεν θέλω να είμαι συνένοχος στην σιωπή. Άλλωστε το έχω επισημάνει αρκετές φορές στα δημοτικά συμβούλια.
Οι τοπικές αρχές για μια ακόμη φορά σιωπούν, διεκδικώντας το δικαίωμα στη συνενοχή…
Αυτό πρέπει να αλλάξει και να προσπαθήσουμε από κοινού να λύσουμε επιτέλους, με αποφασιστικότητα τα διαιωνίζονται προβλήματα.
Πως θα λύσουμε όμως τα προβλήματα από κοινού όταν υπάρχουν περίεργες σιωπές στα δημοτικά συμβούλια; Πως θα λύσουμε τα προβλήματα, όταν ο αρχηγός της μείζονος αντιπολίτευσης ήταν σχεδόν μόνιμα απών από τα δημοτικά συμβούλια την τελευταία διετία;
Πως θα λύσουμε τα προβλήματα όταν στενός συνεργάτης του αρχηγού της μείζονος αντιπολίτευσης έχει την μερίδα του λέοντος στις απ’ ευθείας αναθέσεις;
Το δυστύχημα είναι ότι αυτά τα βλέπουν τα στελέχη της ελάσσονος αντιπολίτευσης και δεν μιλούν. Για παράδειγμα το θέμα για τις διαφορές του νερού το έφεραν στο δημοτικό συμβούλιο οι ανεξάρτητοι δημοτικοί σύμβουλοι. Τηρώντας την προεκλογική τους δέσμευση «καθημερινότητα και διαφάνεια», δε σώπασαν γιατί ούτε οι ίδιοι, ούτε οι αντίπαλοι τους δεν είχαν γραμμάτια στα συρτάρια τους!!!
Για ποιο λόγο υπάρχει αυτή η σιωπή; Υπάρχουν άραγε οφέλη και συμφωνίες κάτω από τα τραπέζι;
Δεν ξέρω, αφήνω τον αναγνώστη να σκεφτεί και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)