Πού πάνε τα 20,8 δις του νέου ΕΣΠΑ (ΣΕΣ) – κερδισμένες οι περιφέρειες

Με στόχο την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας, την ενίσχυση της απασχόλησης και την καταπολέμηση της φτώχειας και έμφαση σε τομείς όπως αυτοί του τουρισμού, των logistics, της περιβαλλοντικής βιομηχανίας, της υγείας (βιοτεχνολογία, γενόσημα), της παραγωγής και εξοικονόμησης ενέργειας, της τεχνολογίας, της πληροφορικής και των επικοινωνιών, θα κατευθυνθεί το 25% των κονδυλίων του νέου ΕΣΠΑ (Σύμφωνο Εταιρικής Σχέσης – ΣΕΣ) της περιόδου 2014-2020, που παρουσίασε σήμερα ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης. Εκτός από την επχειρηματικότητα και την καινοτομία που λαμβάνουν το 25% του προγράμματος (3,8 δισ), κερδισμένες είναι και οι περιφέρειες που λαμβάνουν το 35% του προγράμματος, δηλαδή, 5,4 δισ.

Η αρχιτεκτονική του νέου ΕΣΠΑ, εστιάζει σε τέσσερα Εθνικά Προγράμματα και στο πρόγραμμα για τις Περιφέρειες.

Πιο συγκεκριμένα, τα επιχειρησιακά σχέδια είναι:
1.Ανταγωνιστικοτητα – Επιχειρηματικότητα και Καινοτομία 3,8 δισ. ευρώ (25% του συνόλου της χρηματοδότησης).

Θα δοθεί έμφαση σε συγκεκριμένους τομείς οι οποίοι μπορούν να οδηγήσουν γρήγορα σε ανάπτυξη. Οι τομείς αυτοί είναι: Logistics, Τουρισμός γενικά αλλά και ειδικές μορφές τουρισμού, Τομέας της Υγείας (Φαρμακευτικά προϊόντα, τουρισμός υγείας, υπηρεσίες υγείας), Αγροδιατροφικός τομέας, Τεχνολογίες (Πληροφορική και Επικοινωνίες), Παράγωγη και Εξοικονόμηση Ενεργείας, Δημιουργικές Βιομηχανίες.

2. Μεταρρύθμιση του Δημοσίου Τομέα 0,4 δισ. ευρώ ( 3%). Αντιμετώπιση προβλημάτων οργάνωσης του Δημοσίου, αναδιάρθρωση των υπηρεσιών, εκσυγχρονισμός των δικαστηρίων, δράσεις για τη διαχείριση της Μετανάστευσης, Αναδιοργάνωση δομών Υγείας.

3. Περιβάλλον και Μεταφορές 3,7 δισ. ευρώ (24%). Διεύρυνση διευρωπαϊκού οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου, επέκταση ΜΕΤΡΟ Αθήνας, κατασκευή ΜΕΤΡΟ Θεσσαλονίκης , Διαχείριση Αποβλήτων, Δράσεις για τη φυση και την βιοποικιλότητα.

4. Εκπαίδευση , Κατάρτιση και Απασχόληση 2 δις ευρώ (13%).

5. Περιφερειακά Προγράμματα 5,4 δισ. ευρώ (35%). Κάθε μια από τις 13 περιφέρειες θα έχει στο νέο ΕΣΠΑ το δικό της πρόγραμμα.

Σύμφωνα με τον υπουργό, στόχος για το 2020 είναι να συμβάλλει το νέο ΕΣΠΑ στη δημιουργία 640.000 νέων θέσεων απασχόλησης και εισροή επενδύσεων, έως το 2020, ύψους 112 δις. ευρώ, όπως προβλέπει έκθεση της McKinsey, η οποία ήταν μια από τις εκθέσεις μαζί με τις εκθέσεις του ΙΟΒΕ και του ΚΕΠΕ βάσει των οποίων σχεδιάστηκε η αρχιτεκτονική του νέου ΕΣΠΑ.

ΧΩΡΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ Ο ΔΗΜΟΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

"Ντρέπομαι να λέω ότι είμαι δημοτικός σύμβουλος" δήλωσε στο πρόσφατο δημοτικό συμβούλιο, ο Λευτέρης Πάλλης. Το ίδιο αισθάνομαι πλέον και εγώ. Αυτό οφείλεται σε ένα γεγονός που πρόσφατα πληροφορήθηκα (μου το μετέφερε συμπολίτης με κλάμα και οργή). Ποιό είναι αυτό; η διακοπή υδροδότησης σε ένα συμπολίτη μας ο οποίος χρήζει ειδικής μέριμνας και βοήθειας.
Κύριοι της διοίκησης δεν θα πρέπει να εξαντλούμε την αυστηρότητα μας σε καμιά περίπτωση    σε εκείνους που βρίσκονται σε μια δεινή οικονομική κατάσταση για την οποία δεν ευθύνονται οι ίδιοι.
Καθήκον μας είναι να είμαστε αυστηροί και ΧΩΡΙΣ δισταγμό στην διακοπή υδροδότησης στους χρόνιους μπαταξήδες  και κακοπληρωτές του δήμου. Που ενώ μπορούν αρνούνται να πληρώσουν νομίζοντας πως ο δήμος είναι ο "προστάτης" τους.
Αγαπητά μέλη της διοίκησης ας είσαστε πιο προσεκτικοί στο που ασκείται την εξουσία σας και σε ποιους συμπολίτες μας κόβεται την παροχή ύδρευσης. Μην ξεχνάτε ότι ο δήμος οφείλει να έχει κοινωνικό πρόσωπο και να το εφαρμόζει . Ο δήμος δεν είναι για να κάνουν οι δημοτικοί άρχοντες βραβεύσεις και φωτογραφήσεις είναι για να προσφέρει σε αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη..
Ας παραδειγματιστούμε όλοι μας από άλλους δήμους   οι οποίοι έχουν δείξει το κοινωνικό τους πρόσωπο όπως ο δήμος Περιστερίου, ο δήμος Ζακύνθου και ο δήμος Αθηναίων.
Κύριοι της διοίκησης με τις ενέργειες σας δεν εκθέτεται μόνο τον εαυτό σας αλλά και τους υπόλοιπους δημοτικούς συμβούλους.
Στην διακοπή λογαριασμών ύδρευσης μεγαλοοφειλετών είμαι δίπλα σας όμως είμαι απέναντι σας όταν γίνονται διακοπές και κοινωνικές αδικίες.
Ελπίζω να καταλάβουν οι κύριοι της διοίκησης το ατόπημα στο οποίο έχουν υποπέσει ώστε να μην χρειαστεί να κάνουμε τοπικές ομάδες αποκατάστασης της υδροδότησης.

ΝΙΚΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

ΚΑΙ ΟΜΩΣ, Η ΕΥΡΩΠΗ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ

του Βόλφγκανγκ Σώϋμπλε * 
Τα γεγονότα είναι ενίοτε πεισματάρικα και ως τέτοια έχουν την ιδιότητα να ομιλούν από μόνα τους. Στην βάση αυτής της διαπιστώσεως, που θα επαληθευθεί και από τις προσεχείς εξελίξεις, ο κόσμος έχει κάθε λόγο να χαίρεται για τα θετικά οικονομικά σημάδια που στέλνει σχεδόν ακατάπαυστα η ευρωζώνη τον τελευταίο καιρό. Ενώ η κρίση συνεχίζει να αντηχεί, είναι σαφές ότι η ευρωζώνη ανακάμπτει –τόσο διαρθρωτικά όσο και κυκλικά.

Τα πράγματα εξελίσσονται πάνω-κάτω όπως προέλεγαν ότι θα συμβούν οι ψύχραιμοι Ευρωπαίοι διαχειριστές της κρίσης. Η δημοσιονομική και διαρθρωτική παρέμβαση αποδίδει, θεμελιώνοντας τις βάσεις για βιώσιμη ανάπτυξη. Αυτό οδήγησε σε υποχώρηση τους επικριτές της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Και καλώς, διότι στην πραγματικότητα ζούμε κάτι που έχει συμβεί πολλές φορές και σε πολλούς τόπους. Παρά τα όσα θέλησαν να μάς κάνουν να πιστέψουμε οι επικριτές της διαχείρισης της ευρωπαϊκής κρίσης, ζούμε στον πραγματικό κόσμο, όχι σε κάποιο παράλληλο σύμπαν όπου ξαφνικά δεν εφαρμόζονται πια τα καλά τεκμηριωμένα αξιώματα της οικονομίας.

Πάρτε την περίπτωση της Γερμανίας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ήταν ο αδιαμφισβήτητος «μεγάλος ασθενής» της Ευρώπης και πολυάριθμοι ήταν οι εσωτερικοί και διεθνείς παρατηρητές που την χαρακτήριζαν μη ανταγωνιστική και καταδικασμένη σε παρακμή. Μετά από την οικονομική άνθηση και επέκταση που ακολούθησε την γερμανική επανένωση του 1990 και την υιοθέτηση του ευρώ με πολύ υψηλή ισοτιμία, η ανεργία εκτοξεύτηκε, φτάνοντας τον Ιανουάριο του 2008 στα 5 εκατομμύρια. Οι επενδύσεις έπεσαν, τα δημόσια οικονομικά επιδεινώθηκαν και οι πολιτικοί έμοιαζαν ανήμποροι να αντιδράσουν. Η απόφαση να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος ήταν μία απόφαση συλλογική, στην οποία συμμετείχαν σχεδόν όλα τα κόμματα από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, οι εργοδοτικές οργανώσεις και τα συνδικάτα.

Το πρώτο κύμα διόρθωσης ξεκίνησε το 2003 και στόχευσε κυρίως στο να δοθούν κίνητρα στην απασχόληση, στον εκσυγχρονισμό του δημόσιου τομέα, στην εξισορρόπηση της κοινωνικής ασφάλισης και στην αύξηση της φορολόγησης της κατανάλωσης. Στην βάση της κοινωνίας, επιχειρήσεις και συνδικάτα συνεργάζονταν για να καταστήσουν πιο ευέλικτη την αγορά εργασίας. Όταν η κρίση άρχισε να υποχωρεί, ακολούθησε ένα δεύτερο κύμα μείωσης των δαπανών. Παράλληλα με την διαρκή προσπάθεια να εμπεδωθεί η δημοσιονομική ισορροπία, αργότερα η κυβέρνηση έθεσε ξανά σε προτεραιότητα τις δημόσιες επενδύσεις. Μεταξύ 2010 και 2013, η γερμανική κυβέρνηση αύξησε τις δαπάνες για την εκπαίδευση και την έρευνα κατά 13,3 δισεκατ. ευρώ, χωρίς να χαλαρώσει την δημοσιονομική της πολιτική. Ευρισκόμενες στο 2,8%, οι κρατικές δαπάνες της Γερμανίας για έρευνα και ανάπτυξη στον ιδιωτικό τομέα υστερούν μόνον εκείνων της Σουηδίας κα της Δανίας στην ΕΕ. Χάρη κυρίως στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, που είναι προσαρμοσμένο στις επιχειρηματικές ανάγκες, η Γερμανία έχει σήμερα ανεργία νέων μόνον 8%, που είναι η χαμηλότερη στην Ευρώπη.

Όσο κι αν μετρούν οι πολιτικές αποφάσεις, η ανταγωνιστικότητα της Γερμανίας, η ένταξή της στην παγκόσμια οικονομία και η ικανότητά της να δημιουργεί θέσεις εργασίας δεν ήταν καρπός κυβερνητικών διαταγμάτων, αλλά αποτέλεσμα των μυριάδων αποφάσεων που αποκαλούμε «οι αγορές». Οι επιχειρήσεις άρχισαν να επενδύουν και να επαναπροσλαμβάνουν και ο κόσμος ξανάρχισε να δουλεύει διότι αυτό έγινε ξανά δυνατό και ήταν και πάλι οικονομικά αποδοτικό. Εργοδότες και εργαζόμενοι κατέληξαν σε λογικές συμφωνίες για το ύψος των μισθών και το ωράριο εργασίας, που απορρόφησε τις επιπτώσεις του οικονομικού κύκλου.

Πάνω από 2 εκατομμύρια Γερμανών που είχαν πληγεί από την ανεργία ξαναβρήκαν δουλειά –τις περισσότερες φορές καλές, σταθερές δουλειές, με αξιοπρεπή αμοιβή και γενναιόδωρες κοινωνικές παροχές. Χάρη στην πιο ασφαλή αγορά εργασίας, οι μισθοί και η κατανάλωση σήμερα αυξάνουν με ρωμαλέους ρυθμούς. Στην σημερινή Γερμανία βασικός κινητήρας της ανάπτυξης είναι η εσωτερική ζήτηση.

Αυτό που συνέβη στην ευρωζώνη νωρίτερα την δεκαετία του 2000 διαφέρει μόνον ως προς το πλαίσιο. Υπήρξε μία φάση άνθησης, στην οποία πολλά κράτη μέλη άφησαν το κόστος εργασίας να αυξηθεί, ενώ συρρικνωνόταν το μερίδιό τους στις εμπορικές συναλλαγές. Κάποια στιγμή οι θέσεις εργασίας άρχισαν να εξαφανίζονται και τα δημόσια οικονομικά να χειροτερεύουν.

Η αντίδραση δεν προήλθε απλά από πανευρωπαϊκή συναίνεση που στηρίχθηκε παντού στις αποφάσεις των εθνικών κοινοβουλίων, αλλά ακολουθούσε μία καλά τεκμηριωμένη συνταγή –που δεν είχε δοκιμασθεί μόνο στην Γερμανία, αλλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο την δεκαετία του 1980, στην Σουηδία και στην Φινλανδία στις αρχές του 1990, στην Ασία στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και σε πολυάριθμες ακόμα αναπτυγμένες και αναδυόμενες χώρες. Η αγωγή δούλεψε τότε και δουλεύει και τώρα, παρά τις οιμωγές και το μούδιασμα των ποικιλώνυμων επικριτών της στα μίντια, τα πανεπιστήμια, τους διεθνείς οργανισμούς και τον πολιτικό κόσμο. Η διόρθωση ήταν φιλόδοξη και μερικές φορές επώδυνη, αλλά εφαρμόστηκε με ευέλικτο και προσαρμοστικό τρόπο. Τα ευρωπαϊκά δίκτυα κοινωνικής ασφάλειας παρείχαν μια καλή δοσολογία μεταρρυθμιστικών κινήτρων και κοινωνικής αλληλεγγύης, που καταπράϋνε τους πόνους της προσαρμογής. Μέσα σε τρία μόνον χρόνια, τα ελλείμματα των κρατών μελών της Ευρώπης μειώθηκαν στο μισό, το κόστος της εργασίας και η ανταγωνιστικότητα ανέκαμψαν ταχύτατα, οι ισολογισμοί των τραπεζών βελτιώνονται και τα ελλείμματα των τρεχουσών συναλλαγών εξαφανίζονται. Στο δεύτερο τρίμηνο του 2013 μπήκε ένα τέλος στην ύφεση της ευρωζώνης.

Ποια είναι λοιπόν τα διδάγματα που μπορούμε να αντλήσουμε από την γερμανική διόρθωση της δεκαετίας του 2000 και την σημερινή πολιτική διόρθωσης της ευρωζώνης; Έχω καταλήξει σε δύο: Πρώτον, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις παίρνουν χρόνο. Όσοι λαμβάνουν τις σχετικές αποφάσεις χρειάζεται να δείχνουν υπομονή και ικανότητα να αγνοούν τόσο τις σειρήνες που καλούν σε εύκολες λύσεις, όσο και τους διαμαρτυρόμενους που υπερασπίζονται ειδικά συμφέροντα. Τα σημάδια βελτίωσης της κατάστασης δεν είναι λόγος υποχώρησης, είναι λόγος επιμονής στην ίδια πορεία. Δεύτερον, αλλά εξίσου σημαντικό, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συγκυρίες οφείλουμε να καταπολεμούμε την ανθρώπινη τάση να προεκτείνει στο μακρινό μέλλον όσα ζει στο παρόν. Τα συστήματα προσαρμόζονται, οι καθοδικές πορείες σταματούν, οι τάσεις αλλάζουν. Με άλλα λόγια, όσα χαλάνε επισκευάζονται. Η σημερινή Ευρώπη το αποδεικνύει.

Σε σύγκριση με αντίστοιχες εμπειρίες του παρελθόντος, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει επιταχυνθεί και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που κάποιοι δεν αισθάνονται καλά. Διότι, κακά τα ψέμματα: η ήπειρός μας παραμένει μία ισχυρή οικονομική δύναμη με παγκόσμιες φιλοδοξίες –και αυτό δεν αποτελεί καλό νέο για όλο τον κόσμο…


* Κορυφαίο στέλεχος του Γερμανικού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος και υπουργός Οικονομίας την ώρα συγγραφής του άρθρου

http://www.europeanbusiness.gr

«Ο Σραφφαϊανός Πολλαπλασιαστής της Ελληνικής Οικονομίας: Ευρήματα από τον Πίνακα Προσφοράς-Χρήσεων του έτους 2010»

από την έρευνα των:  ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΜΑΡΙΟΛΗ και  ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΩΚΛΗ

ΣΥΝΟΨΗ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΕΥΡΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

 Ο σραφφαϊανός πολλαπλασιαστής επί του καθαρού προϊόντος της ελληνικής οικονομίας, για το έτος 2010, συνίσταται σε 63 x 63 = 3969 επιμέρους πολλαπλασιαστές, οι οποίοι δηλώνουν, στις ρεαλιστικές συνθήκες ύπαρξης συμαπαραγωγής (joint production), τις μεταβολές στο καθαρό προϊόν που επέρχονται από μία υποθετική αύξηση της αυτόνομης ζήτησης κάθε ενός από τα παραγόμενα εμπορεύματα του συστήματος κατά 1 μονάδα. Βάσει αυτού μπορούν, επομένως, να εκτιμηθούν οι μεταβολές στη χρηματική αξία του καθαρού προϊόντος και στη συνολική απασχόληση, οι οποίες επέρχονται από κάθε μεταβολή της αυτόνομης ζήτησης.

Οι εκτιμήσεις έδειξαν ότι, στην «πολική» περίπτωση όπου όλα τα κέρδη αποταμιεύονται  και όλοι οι μισθοί καταναλώνονται, (i) η μέση τιμή των πολλαπλασιαστών επί της χρηματικής αξίας του καθαρού προϊόντος είναι της τάξης του 1.707 (με τυπική απόκλιση 0.278, μέγιστη τιμή 2.530 και ελάχιστη τιμή 1.014), (ii) η μέση τιμή των συνολικών, ήτοι «πρωτογενών και δευτερογενών», μεταβολών της συνολικής απασχόλησης είναι της τάξης του 39.314 (με τυπική απόκλιση 24.866, μέγιστη τιμή 141.375 και ελάχιστη τιμή μείον 42.889), (iii) η μέση τιμή των «πρωτογενών» μεταβολών της συνολικής απασχόλησης είναι της τάξης του 24.699 (με τυπική απόκλιση 21.392, μέγιστη τιμή 109.731 και ελάχιστη τιμή μείον 53.719), και (iv) η μέση τιμή των πολλαπλασιαστών των εμπορευμάτων του δημοσίου τομέα επί της χρηματικής αξίας καθαρού προϊόντος του συστήματος είναι της τάξης του 2 και, συνεπώς, από τις υψηλότερες του συστήματος.

Δεδομένου ότι οι μεταβολές στη χρηματική αξία του καθαρού προϊόντος και στη συνολική απασχόληση βρέθηκαν να είναι γνησίως φθίνουσες συναρτήσεις των ροπών προς αποταμίευση, και δεδομένου ότι η ροπή προς αποταμίευση από μισθούς μάλλον δεν είναι υψηλή, ενώ η ροπή προς αποταμίευση από τα κέρδη μάλλον είναι μικρότερη του 1, έπεται ότι οι προαναφερθείσες εκτιμήσεις δύνανται να θεωρηθούν ως επαρκώς αντιπροσωπευτικές. Έτσι, δεν φαίνεται να έρχονται σε αντίφαση με την παρατηρούμενη βαθειά ύφεση της ελληνικής οικονομίας, ενώ, στο βαθμό που όντως αντιστοιχούν στην πραγματικότητα, αποκαλύπτουν τις διακλαδικές διαστάσεις αυτής της ύφεσης. Από την άλλη πλευρά, όλες οι σχετικές με τον σραφφαϊανό πολλαπλασιαστή εκτιμήσεις της παρούσης μελέτης δύνανται να φανούν χρήσιμες στην κατάστρωση του σχεδίου εξόδου από την κρίση, ιδίως ή, πιθανότατα, μόνον στην περίπτωση κατά την οποία η Ελλάδα αποφασίσει να εγκαταλείψει την «ευρωπαϊκή υπερπαγκοσμιοποίηση» και, συνεπώς, οι εθνικές αρχές ανακτήσουν μέσα-εργαλεία οικονομικής πολιτικής.


Εκπονήθηκε για λογαριασμό του «Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών Δημήτρης Μπάτσης».
Αφορά στο επίμαχο ζήτημα «του πολλαπλασιαστή της ελληνικής οικονομίας»

Ρούχα από Zara made in Bangladesh - Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

της Μαρίνας Γιάννου

Το Σάββατο ήθελα να αγοράσω 2 δώρα, ένα μεγαλίστικο και ένα παιδικό Έτσι σκέφτηκα, αντί να πάω σε 2 διαφορετικά μαγαζιά, να πάω σε ένα και έτσι κινήσαμε κατά Zara μεριά. Δεν θα σχολιάσω τον άπειρο κόσμο, αλλά όλα τα υπόλοιπα. Στα γυναικεία έψαχνα περίπου 40' να βρω κάτι που να βλέπεται σε μια λογική τιμή. 20€ για μακό μπλουζάκια επειδή είχαν μια χαζοστάμπα πάνω μου φάνηκε ελαφρώς υπερβολή. Μετά από πολύ κόπο βρήκα κάτι συμπαθητικό σε λογική τιμή.
Στο παιδικό τμήμα γινόταν το αδιαχώρητο. Τα ρούχα ήταν πεταμένα σαν κουρέλια, σε κουβάρι, σχηματίζοντας μικρούς λόφους, ήταν σχεδόν αδύνατον να βρεις το οτιδήποτε. Εκεί πρέπει να έψαχνα πάνω από 45', όταν είδα μια όμορφη φορμούλα. Βούτηξα στο σωρό, να βρω νούμερο και να ταιριάξω το παντελόνι με την μπλούζα. Και τα κατάφερα! Ηρωίδα ένιωσα!
Τα δείχνω στον Θοδωρή, μου κάνει νόημα από μακριά, "καλά είναι" και τότε κοιτάω την τιμή. Και μένω με το στόμα ανοιχτό! 12,99€ το παντελόνι και 16,99€ η μπλούζα, σύνολο 30€ για μια παιδική φορμίτσα. Μου φάνηκε υπερβολική τιμή για τη στραβοραμμένη σαβούρα made in Bangladesh του Zara. Το σκέφτηκα λίγο και τελικά το άφησα.
Πήγα λοιπόν σε συνοικιακό μαγαζί, βρήκα ωραιότατη φορμίτσα, made in Greece και μάλιστα στη μισή τιμή!!!
Και φτηνότερα και στηρίζω μια ελληνική βιοτεχνία, που ράβει τα ρούχα και μια οικογένεια που έχει το μαγαζί και προσπαθεί να επιβιώσει. Στην τελική γιατί να ξοδεύουμε τα λεφτά μας στον Zara και σε όλα τα παρόμοιας φιλοσοφίας μαγαζιά, για να μας πουλάνε σκουπίδια και να δίνουν μισθούς 400€; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

Φόρο για ενοίκια που δεν εισέπραξαν θα πληρώνουν οι ιδιοκτήτες

Του Σπύρου Δημητρέλη

Ακόμη μια δυσάρεστη έκπληξη περιμένει τους ιδιοκτήτες ακινήτων από την Πρωτοχρονιά. Μαζί με τον φόρο ακινήτων και το νέο Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος έρχεται και η κατάργηση του δικαιώματός τους να εκχωρούν στο δημόσιο τα ενοίκια που δεν εισέπραξαν προκειμένου να μην πληρώσουν φόρο εισοδήματος για αυτά.

Με βάση το σημερινό φορολογικό καθεστώς το οποίο εκπνέει στο τέλος του έτους μαζί με τον υφιστάμενο κώδικα φορολογίας εισοδήματος, οι ιδιοκτήτες ακινήτων μπορούν να υποβάλουν στο τμήμα Εισοδήματος της εφορίας στην οποία υπάγονται μια δήλωση εκχώρησης στο δημόσιο των μισθωμάτων που δεν εισέπραξαν από κακόπιστους ή δύστροπους ενοικιαστές. Με τον τρόπο αυτό απαλλάσσονται από την υποχρέωση να δηλώσουν τα εισοδήματα αυτά στη φορολογική τους δήλωση και να φορολογηθούν.

Με βάση τα έως τώρα δεδομένα, δηλαδή με το κείμενο του νέου Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος που τίθεται σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου, η δυνατότητα της εκχώρησης των μισθωμάτων που δεν έχουν εισπραχθεί καταργείται. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι ιδιοκτήτες θα καταβάλλουν φόρο εισοδήματος και για τα ενοίκια που δεν εισπράττουν έως ότου προχωρήσουν σε έξωση του δύστροπου ενοικιαστή ή έως την οικιοθελή αποχώρησή του.

Η αλλαγή αυτή, εφόσον δεν διορθωθεί με τις νομοτεχνικές βελτιώσεις που ετοιμάζει το υπουργείο Οικονομικών στο κείμενο του νέου ΚΦΕ, θα επιδράσει στον τρόπο αντιμετώπισης των δύστροπων ενοικιαστών από τους ιδιοκτήτες.

Σε μια εποχή που ο αριθμός αυτών που δεν είναι συνεπείς στην πληρωμή του ενοικίου αυξάνεται συνεχώς λόγω της οικονομικής κρίσης, οι ιδιοκτήτες εκτός από την απώλεια των σχετικών μισθωμάτων θα πρέπει να επιβαρυνθούν και με πρόσθετους φόρους. Αυτό όπως σημειώνει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Ακινήτων (ΠΟΜΙΔΑ) κ. Στράτος Παραδιάς θα αναγκάσει τους ιδιοκτήτες να κινούνται πολύ σύντομα νομικά εναντίον όσων δεν πληρώνουν εγκαίρως το ενοίκιό τους προκειμένου να μην επιβαρυνθούν και με πρόσθετο φόρο για ενοίκια που υπάρχει ο κίνδυνος να μην εισπράξουν ποτέ.

Πηγή: www.capital.gr

ΣΧΟΛΙΟ
Επομένως βρίσκουμε μια καλή οικογένεια να μείνει στο ακίνητό μας ΧΩΡΙΣ ΜΙΣΘΩΤΗΡΙΟ ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΟ, αν θέλει μας δίνει και κάτι από φιλότιμο, έναντι ενοικίου, τουλάχιστον πληρώνει το χαράτσι και τα πάγια και αν είναι ΠΟΛΥ καλοί άνθρωποι το συντηρούν και λίγο να μην γκρεμιστεί...
Και το δηλώνουμε ως "δευτερεύουσα κατοικία" για να δικαιολογούμε τις καταναλώσεις...
Κάτι τέτοιο εννοούσε ο Γεωργιάδης που είπε "αν δεν μπορείτε να συντηρήσετε τα σπίτια σας, νοικιάστε τα σε άλλους".

Τι απέγιναν ΙΖΟΛΑ και ΕΣΚΙΜΟ;

Σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους της Καλλιθέας, εκεί όπου κάποτε λειτουργούσε ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικών συσκευών της Ελλάδας, σήμερα...
δεσπόζει ένα τεράστιο σούπερ-μάρκετ, συμβολίζοντας, με την παρουσία του, όχι μόνο την πορεία της βιομηχανίας προς τον γκρεμό, αλλά και τη μετατροπή της παραγωγικής οικονομίας της χώρας σε οικονομία υπηρεσιών και εμπορίου.

Και, εάν το εργοστάσιο της Ιζόλα σήμερα στεγάζει μια υπεραγορά, η μονάδα του μεγάλου ανταγωνιστή της, της Eskimo, στη Μεταμόρφωση Αττικής, παραμένει εγκαταλελειμμένη, καθώς η παραγωγή προϊόντων του ιστορικού ελληνικού σήματος έχει μεταφερθεί σε Τουρκία και Σλοβενία.

Κι όμως, πριν από 30 χρόνια, Ιζόλα και Eskimo ήταν δύο από τα πιο ισχυρά βιομηχανικά ονόματα, σε μια όχι και τόσο μακρινή εποχή, όταν η βαριά εξαγωγική βιομηχανία αντιπροσώπευε πάνω από το 25% του ελληνικού ΑΕΠ και ο έλεγχος του κράτους περιοριζόταν κάτω από το 35% της οικονομίας.

Προ ημερών, σε μια ειδική τελετή στο Χρηματιστήριο της Αθήνας, τιμήθηκε ο φυσικός συνεχιστής της Eskimo, η εταιρεία F.G. Europe, με αφορμή τα 45 χρόνια από την εισαγωγή στο χρηματιστήριο της παλαιάς βιομηχανίας. Έστω και εάν ο όμιλος εμφανίζει σήμερα δραστηριότητα που ξεπερνά τα 100 εκατ. ευρώ και έχει παρουσία σε 10 χώρες, ο άγραφος σκληρός νόμος της παραγωγής επιβεβαιώνεται ακόμα και σήμερα: εργοστάσιο που κλείνει δεν ανοίγει ξανά.

Στην ακμή της, το 1973, η Eskimo απασχολούσε περισσότερους από 1.500 εργαζομένους και κατείχε το 27% της ελληνικής αγοράς στον κλάδο των ηλεκτρικών οικιακών συσκευών. Έχοντας ξεκινήσει το 1958 ως Βιομετάλ και στη συνέχεια ως Βιομετάλ Εσκιμό, παρήγαγε τα πρώτα ηλεκτρικά ψυγεία της το 1959, ενώ το 1968 πραγματοποιήθηκε η εισαγωγή των μετοχών της στο Χρηματιστήριο.

Ακολούθησαν τα δύσκολα χρόνια μετά την πετρελαϊκή κρίση του ΄73, όταν τόσο η Eskimo όσο και η Ιζόλα δοκίμασαν τις αντοχές τους. Το πρόβλημα για την Eskimo ήταν ότι η κρίση συνέπεσε με τη μεγάλη επένδυση της εταιρείας για το εργοστάσιο στη Μεταμόρφωση, κάτι που ουσιαστικά γονάτισε την εταιρεία.

To comeback
Έπειτα από χρόνια στην αφάνεια, η Eskimo πέρασε στον έλεγχο της F.G. Europe, που κατέχει το εμπορικό σήμα. Τα τελευταία χρόνια έχει επιχειρηθεί ένα δυναμικό comeback στην ελληνική αγορά. Αν και κομμάτι της ελληνικής βιομηχανικής ιστορίας, η παραγωγή των προϊόντων της σήμερα γίνεται σε δύο μονάδες, την Gorenje στη Σλοβενία και την Arcelik στη Τουρκία. Στην αγορά έχουν επαναλανσαριστεί ψυγεία, ψυ-γειοκαταψύκτες, πλυντήρια και κουζίνες, που διανέμονται μέσω του δικτύου χονδρικής της F.G. Europe σε καταστήματα ηλεκτρικών ειδών και αντιπροσωπεύουν τζίρο της τάξης των περίπου 600.000 ευρώ.

Η συγχώνευση
Η Ιζόλα, ωστόσο, δεν είχε την ίδια τύχη. Τα προβλήματα της βιομηχανίας οδήγησαν στην απόφαση -με την παρότρυνση, εάν όχι τον καταναγκασμό της πολιτικής εξουσίας-για συνένωση με την Eskimo υπό την ομπρέλα της νέας εταιρείας Ελίντα ΑΒΕ, στην οποία συμμετείχε και η Εθνική Τράπεζα. Στη νέα εταιρεία, που άντεξε λιγότερο από 10 χρόνια προτού περάσει στην κατοχή του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, είχαν παραχωρηθεί οι μονάδες παραγωγής και η εκμετάλλευση των σημάτων. Στα συμφωνητικά που υπεγράφησαν απαγορεύτηκε στις Ιζόλα και Εσκιμό να παράγουν ή να εμπορεύονται προϊόντα που να εμπίπτουν στο αντικείμενο της Ελίντα.

Για την Ιζόλα έκτοτε ξεκίνησε η ουσιαστική αδράνεια, ενώ, αντίθετα, η Eskimo περιορίστηκε, έπειτα από ειδική άδεια, στη συναρμολόγηση εισαγόμενων εξαρτημάτων και την εμπορία τηλεοράσεων. Η οικογένεια Δράκου, ιδιοκτήτες της Ιζόλα, όταν ρωτήθηκαν γιατί δεν επαναδραστηριοποιούνται, λέγεται ότι απάντησαν: «Εμείς τιμάμε πάντοτε τον λόγο μας». Ωστόσο, το 1986 η Ελίντα, λόγω συσσώρευσης χρεών, πέρασε στην κατοχή του ΟΑΕ.

Χαριστική βολή οι κρατικοποιήσεις
Πίσω από τις εξελίξεις που έφεραν το «λουκέτο» για την Ιζόλα και τη μετανάστευση για την Eskimo, βρίσκεται το τέλος εποχής που συντελέστηκε τις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80 για την άλλοτε ακμάζουσα ελληνική παραγωγή. Οι χειρισμοί μετά την πετρελαϊκή κρίση που τραυμάτισε τις ελληνικές επιχειρήσεις, αρχικά από την κυβέρνηση Καραμανλή και στη συνέχεια από τον Ανδρ. Παπανδρέου, έδωσαν τη χαριστική βολή. Εν ολίγοις, αντί να στηριχθούν οι ιδιώτες μέτοχοι, ώστε να συνεχίσουν να διαχειρίζονται τις τύχες των εταιρειών τους, επελέγη η πολιτική των κρατικοποιήσεων.

Είναι ενδεικτικό ότι, ενώ ο Καραμανλής παρέλαβε ένα κράτος με συμμετοχή μόλις 35% στην οικονομία, το 1983 υπό τον έλεγχο του Δημοσίου βρισκόταν το 78% της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας.

Όπως λένε οι γνωρίζοντες, ο Δράκος προσπάθησε στα πρώτα χρόνια της Ελίντα να καταθέσει ένα στρατηγικό πλάνο που θα βοηθούσε στην επιβίωση της παραγωγής τής Ιζόλα. Ωστόσο, οι προτάσεις του έπεσαν σε τοίχο, όπως συνέβη και με τις περιπτώσεις άλλων μεγάλων της ελληνικής οικονομίας, όπως του Νιάρχου, με αποτέλεσμα να αποφασίσει να δώσει τα κλειδιά της βιομηχανίας, που έκτοτε αποτελεί ανάμνηση.

Ακόμα ένας παράγοντας που, σύμφωνα με τους γνωρίζοντες, έπαιξε τον ρόλο του ήταν αυτός καθαυτός ο δυναμισμός της ελληνικής παραγωγής. Είναι χαρακτηριστική η προσπάθεια μεγάλων εταιρειών του χώρου να περιορίσουν τα μερίδια των ελληνικών εταιρειών, όπως συνέβη με τις περιπτώσεις της AEG και της Siemens.

Ο απολογισμός, βεβαίως, ήταν βαρύς και κάποιοι υποστηρίζουν ότι σήμερα πληρώνουμε ακριβώς τα γραμμάτια των συγκεκριμένων επιλογών του παρελθόντος να εγκαταλειφθεί ένας κατεξοχήν δυναμικός, εξωστρεφής και παραγωγικός κλάδος, που παρήγε μεγάλες υπεραξίες για την οικονομία, έπαιζε καθοριστικό ρόλο για το θετικό εμπορικό ισοζύγιο της χώρας και απασχολούσε περίπου 1 εκατομμύριο βιομηχανικούς εργάτες.

*Αναδημοσίευση από το "ΚΕΦΑΛΑΙΟ" της 23ης Νοεμβρίου


Πηγή:www.capital.gr